ดึกสงัด ภายในห้องน้ำชาของโรงแรมแห่งหนึ่งในเฟิงเป่ย
จางเทียนนั่งอยู่บนเสื่อทาทามิที่ตกแต่งอย่างคลาสสิก ก้มหน้าจัดชุดอุปกรณ์ชงชา รอคอยอย่างอดทน
ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมงเต็ม สิงจื่อหลิน ลูกชายคนรองของตระกูลสิง ถึงได้สวมชุดดำทั้งตัว ผลักประตูเดินเข้ามา
“โอ๊ย คุณชายรอง” จางเทียนรีบลุกขึ้น ยิ้มต้อนรับอย่างกระตือรือร้น
สิงจื่อหลินถอดถุงมือหนังออก จับมือกับจางเทียนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนเอ่ยว่า “ที่บ้านมีแขกมาหลายคน เมื่อกี้เลยออกมาไม่ได้”
จางเทียนมองผ้าสีดำที่แขนขวาของสิงจื่อหลิน แล้วถอนหายใจ “ขอแสดงความเสียใจด้วยครับ คุณชายรอง”
“นั่งสิ” สิงจื่อหลินถอดเสื้อคลุมออก โดยไม่ได้เอ่ยถึงงานศพของน้องชาย
จางเทียนก้มตัวนั่งลงตรงข้ามสิงจื่อหลิน แล้วยื่นมือไปรินชาให้ “รับขนมสักหน่อยไหมครับ?”
“ไม่ล่ะ ตอนเย็นต้องไปกินข้าวกับผู้ใหญ่ที่บ้าน” สิงจื่อหลินมองจางเทียนเงียบ ๆ ไม่เป็นฝ่ายเปิดประเด็นก่อน
จางเทียนเลื่อนถ้วยชาไปข้างหน้าเล็กน้อย ไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ก่อนถามว่า “คุณชายรอง ไหน ๆ อีกเดี๋ยวคุณก็มีธุระต่อ งั้นเราคุยกันตรง ๆ เลยดีกว่า ผมอยากรู้ว่าหลงซิ่งมีท่าทีอย่างไรต่อการร่วมมือกับผม?”
สิงจื่อหลินยกถ้วยชาขึ้น มองจางเทียนตรง ๆ แล้วกล่าวว่า “บริษัทตระกูลหยวนแสดงท่าทีได้แย่มากในเรื่องนี้ก็จริง แต่ก่อนหน้านี้พวกเราทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจและเงินทองเพื่อสนับสนุนพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น หยวนเฒ่ากับน้องชายของผมก็ตายไปแล้ว ในการต่อสู้แย่งชิงพื้นที่ต่อจากนี้ นอกจากผลประโยชน์แล้ว พวกเรายังมีเป้าหมายเดียวกันในเรื่องการล้างแค้น... พูดง่าย ๆ คือ หยวนเค่อรับช่วงต่อบริษัท เขาไม่ต้องให้เราคอยกระตุ้น ก็ต้องกัดอีกฝ่ายไม่ปล่อยอยู่แล้ว แต่นายไม่มีความรู้สึกแบบนั้น”