สามวันต่อมา
ศพของหยวนหัวถูกส่งกลับมาที่ซงเจียง ข่าวการเสียชีวิตก็แพร่กลับไปถึงบริษัท เหล่าผู้บริหารต่างโกรธแค้น ขณะเดียวกันในใจก็เริ่มคิดอ่านกันไปคนละอย่าง
ภายในห้องประชุมของเมืองครึกครื้นตำหนักใหญ่ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งพับขาขึ้น คิ้วขมวดเล็กน้อยก่อนเอ่ยว่า “แค่จับเฒ่าหม่าได้คนเดียว ยังไงก็ไม่นับว่าแก้แค้นได้แล้ว เรายังต้องตามล่าต่อ ตำรวจสองนายที่อยู่ใต้สังกัดเหล่าหลี่ กับหม่าเอ๋อร์ ต้องจัดการให้หมด”
ทุกคนเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนชายหนุ่มคนหนึ่งทางซ้ายจะเอ่ยคล้อยตามเสียงเบา “พี่เทียน เรื่องแก้แค้นพวกเราต้องแก้แค้นอยู่แล้ว จะจัดการก็ต้องจัดการให้จบ แต่ตอนนี้ยังมีเรื่องอีกหลายอย่างที่ยังไม่กระจ่าง”
ชายวัยกลางคนผู้นี้ชื่อจางเทียน เป็นผู้เก่าแก่ที่มีอิทธิพลไม่น้อยในบริษัทของหยวนหัว เพียงแต่ก่อนหน้านี้เขาไม่พอใจกับการตัดสินใจหลายเรื่องของบริษัท ประกอบกับช่วงก่อนหยวนหัวตั้งใจจะผลักดันหย่งตง ซึ่งไม่ลงรอยกับเขาอย่างมาก เขาจึงแทบไม่ได้เข้ามายุ่งเกี่ยวกับงานของบริษัทในช่วงนี้ ปกติก็ไม่ค่อยปรากฏตัวด้วยซ้ำ
จางเทียนฟังคำพูดของชายหนุ่มแล้วไม่ได้ตอบ เพียงก้มหน้าจุดบุหรี่
“ใช่แล้ว การจากไปของหยวนหัวทำให้ทุกคนรู้สึกเจ็บปวดใจจริง ๆ” ชายวัยกลางคนอีกคนถอนหายใจเอ่ย “แต่ถึงอย่างไรบริษัทก็ยังต้องดำเนินต่อไป พอเขาจากไป ปัญหาหลายอย่างก็เลยถูกทิ้งค้างไว้”
จางเทียนสูบบุหรี่ ยังคงไม่ตอบอะไร
“ถูกต้อง” ชายหนุ่มขมวดคิ้วพลางกล่าวเสริมอีกครั้ง “เรื่องที่เฟิงเป่ยจัดการไม่สำเร็จก็เรื่องหนึ่ง พี่ใหญ่จากไปแล้วไม่พอ ลูกชายคนเล็กของสิงอ้วนก็ยังเกิดเรื่องอีก... ถึงคนที่ลงมือฆ่าจะเป็นฝั่งตระกูลหม่า แต่ตอนนี้หลงซิ่งต้องเอาความโกรธมาลงที่พวกเราแน่ ก่อนหน้านี้ยอดขายของบริษัทก็ผันผวนอยู่แล้ว ตอนนี้ยังมาเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ความร่วมมือระหว่างเรากับหลงซิ่งจะยังดำเนินต่อไปได้ไหม? ถ้าดำเนินต่อไม่ได้ แล้วบริษัทจะทำอย่างไร คนข้างล่างจะเอาอะไรกิน? อีกอย่าง พี่ใหญ่จากไปกะทันหัน ใครจะเข้ามาดูแลบริษัทในระยะสั้น? ถ้าสายส่งสินค้าขาดตอน แล้วเหล่าหลี่มาหาเรื่องเราอีก บริษัทจะรับมืออย่างไร?”