ในเขตเมืองเฟิ่งเป่ย บนถนนไร้ชื่อซึ่งอยู่ห่างจากลานฝึกราวห้ากิโลเมตร มีรถยนต์หลายคันจอดนิ่งอยู่ ชายเจ็ดแปดคนกำลังล้อมต้นไม้เล็กต้นหนึ่งขุดดินกันอยู่
ดินถูกพลั่วตักขึ้นมาเหวี่ยงกองไว้สองข้างหลุม ทุกคนออกแรงขุดต่อไปอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะเห็นเสื้อโค้ททหารสีเขียวแข็งเป็นก้อนเพราะถูกแช่แข็งอยู่ก้นหลุม
ทุกคนชะงักไป ชายร่างกำยำคนหนึ่งกระโดดลงไปในหลุม ยื่นมือไปเปิดเสื้อผ้าออกเล็กน้อย คิ้วพลันขมวดแน่น เขาฝืนกลั้นความรู้สึกปั่นป่วนในท้อง ก่อนหันไปพูดว่า “ยกขึ้นมาเถอะ บอกคุณสิงว่า...เจอแล้ว”
สองนาทีต่อมา ทุกคนช่วยกันยกศพที่ห่ออยู่ในเสื้อโค้ททหารขึ้นมาวางไว้ข้างหลุม
ริมถนน ประตูรถเปิดผาง สิงอ้วนนำลูกชายคนรองเดินเข้ามา เขาชี้ไปยังศพบนพื้นด้วยใบหน้าซีดเผือด “ผม...ขอดูหน้าหน่อย”
ชายร่างกำยำก้มลงอีกครั้ง แล้วยื่นมือเปิดเสื้อโค้ททหารออก
ใบหน้าสีม่วงคล้ำที่ยุบตัวเพราะความเย็นปรากฏต่อหน้าทุกคน เลือดทั่วร่างแข็งเป็นน้ำแข็ง อวัยวะภายในช่องท้องไหลทะลักออกมา ประกอบกับอากาศภายนอกที่หนาวจัด ศพจึงยังไม่เน่าเปื่อย ทว่าอวัยวะที่ไหลออกมากลับแข็งเกาะติดกัน ห้อยอยู่บนเสื้อผ้าทั้งหมด สภาพชวนสยดสยองอย่างยิ่ง
แม้สิงอ้วนจะผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แต่ตอนนี้ขาทั้งสองข้างก็อ่อนแรง ร่างกายโงนเงน
ลูกชายคนรองรีบเข้าไปพยุงพ่อ ใบหน้าแปรเปลี่ยนไปมา ก่อนจะร้องไห้คร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดว่า “จื่อเหา ทำไมนายถึงไม่ฟังคำพ่อ...?!”
ตอนนี้สิงอ้วนร้องไห้ไม่ออก ทั้งยังพูดอะไรไม่ออกอยู่ครู่ใหญ่ ได้แต่มองลูกชายอย่างเหม่อลอย ปล่อยให้ลมหนาวพัดเส้นผมจนยุ่งเหยิง