หยวนเค่อที่จิตใจห่อเหี่ยวอย่างหนัก ทำให้จางเทียนกับพวกมีเรื่องอัดอั้นอยู่เต็มอกแต่พูดไม่ออก เพราะไม่ว่าคุณจะเสนออะไร หยวนเค่อก็มีแต่ตอบว่า พี่หัวล้านกำลังจัดการอยู่ พวกคุณไปคุยกับพี่หัวล้านเถอะ……
การพบปะที่ไม่มีประโยชน์เป็นชิ้นเป็นอันจบลง หยวนเค่อถูกอ้ายสามกับพวกประคองออกไป
บนโซฟา จางเทียนดื่มน้ำไปอึกหนึ่ง สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก
“คุยกันไปคุยกันมา ก็ยังไม่มีแผนอะไรเป็นรูปธรรมสักที ต่อจากนี้จะเอายังไง?” ชายวัยกลางคนถามพลางขมวดคิ้ว
“ก็มีพี่หัวล้านอยู่ ให้พี่หัวล้านจัดการสิ” จางเทียนลุกขึ้นตอบ “แยกย้ายกันเถอะ ทุกคนกลับไปได้แล้ว”
ทุกคนสบตากัน ก่อนจะเดินออกไปข้างนอกด้วยอารมณ์หงุดหงิด
ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา
จางเทียนนั่งอยู่ในรถ กดรับสายแล้วถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “คุณไปหาน้องชายคนรองของสิงอ้วนหรือยัง? อืม ลองหยั่งเชิงเขาดู ถ้านัดเจอกันได้ ฉันจะไปเฟิงเป่ยสักครั้ง อืม แค่นี้แหละ”
……
ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
หลังจากเตรียมงานศพของหยวนหัวเกือบเสร็จเรียบร้อย หัวล้านก็ล้มป่วย ไข้ขึ้นสูง เขาฝืนสังขารติดต่อเส้นสายต่าง ๆ อยู่
ใกล้เที่ยง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
หัวล้านไอสองครั้ง ก่อนจะเรียกให้คนเปิดประตู แล้วจึงเห็นหยวนเค่อ ภรรยาคนโตของหยวนหัว และลูกชายเดินเข้ามาพร้อมกัน
“โธ่เอ๊ย ผมไม่สบายไปทั้งตัว ปวดไปถึงกระดูกเลย” หัวล้านรีบลุกขึ้นต้อนรับ “ไม่อย่างนั้นผมคงไปหาพวกคุณตั้งนานแล้ว”