ตอนกลางคืน ราว 21:40 น. บริเวณใกล้หมู่บ้านชานเมืองหนันหยวน
หย่งตงนั่งอยู่ในรถ ฟังเพลงคลอเบา ๆ สีหน้าผ่อนคลายอย่างยิ่ง นาน ๆ ทีก็หันไปมองบรรยากาศรอบข้าง “เสี่ยวหลู นายดูสิ หมู่บ้านชานเมืองของเฟิงเป่ยเขามีลานกว้างกันหมด แถมยังทาสีคำขวัญบนกำแพงเป็นแบบเดียวกัน ดูสะอาดตาจริง ๆ นะ”
คนขับเช็ดเหงื่อบนหน้าผากไม่หยุด ตอบกลับอย่างจนใจ “พี่ตง ขนาดคนขับรถอย่างผมยังดูออกเลยว่านี่เป็นงานเสี่ยงตาย แต่ทำไมพี่ดูไม่เครียดเลยสักนิดล่ะ?”
“ฮ่า ๆ” หย่งตงหัวเราะ “เครียดไปแล้วได้อะไร? ถ้านายใหญ่ของเราบอกว่าไม่ต้องให้ผมมา ผมยอมคุกเข่าให้เขาเลยก็ได้ แต่น่าเสียดายที่เขาไม่พูดนี่สิ ฮ่า ๆ!”
“เฮ้อ”
คนขับได้ยินแล้วก็ถอนหายใจ “พวกนายใหญ่ก็ใช่ว่าจะสบายเหมือนกันนะ”
หย่งตงยื่นมือไปตบไหล่อีกฝ่าย “อย่าตื่นตระหนกไปเลยพี่น้อง นายเป็นคนขับรถ ต่อให้ฝั่งตรงข้ามมาก็ไม่เป็นอะไรหรอก”
“อืม อืม...” คนขับพยักหน้าอย่างยังคงตึงเครียด
หย่งตงหยิบซองบุหรี่ออกมา จุดบุหรี่สูบอย่างสบายอารมณ์ แล้วเลื่อนกระจกรถลงหนึ่งในสาม ก่อนจะสูบเงียบ ๆ
เสียงซ่าจากวิทยุสื่อสารดังขึ้น หัวล้านตะโกนผ่านช่องสื่อสาร “ตงจื่อ ไม่ต้องเครียดนะ พวกเราอยู่ข้าง ๆ กันหมด”
หย่งตงยิ้ม ไม่คิดจะตอบด้วยซ้ำ
……
เวลาผ่านไปทีละนาที หิมะโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้ามืดมิด
หยวนหัวนั่งดื่มน้ำอยู่ในรถอย่างกระวนกระวาย พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือไม่หยุด