เวลาครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา
ช่วงนี้ฉินอวี่ทุ่มเทแรงกายแรงใจส่วนใหญ่ไปกับการสอบเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้กำกับระดับสองช่วงปลายปี เพราะหัวหน้ากองหลี่บอกเขาไว้อย่างชัดเจนแล้วว่า ต้นปีหน้าจะให้เขาขยับขึ้นอีกสองขั้น เข้ารับตำแหน่งหัวหน้าทีม ดังนั้นก่อนหน้านั้นเขาต้องเรียนรู้วิธีเขียนรายงานแสดงผลงาน ต้องเตรียมรับมือกับกรรมการสอบของกองบัญชาการตำรวจ แล้วยังต้องเขียนรายงานการทำงานประจำไตรมาสและอื่น ๆ อีก
พอฉินอวี่ยุ่ง เรื่องสายยาก็แทบจะยกให้แมวเฒ่า จูเหวย และคนอื่น ๆ จัดการทั้งหมด แต่โชคดีที่ทีมของเคอเคอเป็นมืออาชีพ ส่งของได้ตรงเวลาเสมอ พวกเขาจึงไม่ต้องกังวลอะไรเป็นพิเศษ
ทางราชการต่างก็มีเรื่องของตัวเองต้องจัดการ ส่วนหม่าเอ๋อร์ก็ไม่ได้อยู่เฉย เขายังคงยื้อคุยกับอ้ายสาม เพราะอีกฝ่ายดูเหมือนตั้งใจจะนั่งลงเจรจากันให้ดี แทนที่จะสู้กันต่อไป
คืนนั้น เวลาสามทุ่มกว่า
หม่าเอ๋อร์นั่งอยู่ในโกดังที่ใช้วางของ ถือโทรศัพท์พูดกับแม่หม่าว่า “...ช่วงสองสามวันนี้อ้ายสามยังติดต่อฉันมาตลอด อยากนั่งลงคุยกันต่อ”
แม่หม่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “พอทางเราปล่อยของราคาถูก ยอดขายทางตระกูลหยวนก็ลดฮวบ หยวนหัวนั่งไม่ติดก็เป็นเรื่องปกติ... แต่ที่เขาอยากปรองดอง เรื่องนี้ทำฉันแปลกใจอยู่เหมือนกัน”
“มีอะไรให้แปลกใจ?” หม่าเอ๋อร์เบ้ปากตอบ “หยวนหัวไม่เหมือนพวกเรา ข้างหลังเขามีผลประโยชน์เกี่ยวพันอยู่มากมาย จะทำอะไรก็ต้องคอยดูสีหน้าคนข้างบน แต่ทางเราถือว่าได้สิทธิ์การขายมาจากมือเสี่ยวอวี่ อิสระกว่าพวกเขาเยอะ พูดง่าย ๆ ขอแค่เราขายของได้ วิธีดำเนินการจะเป็นยังไงก็ไม่ต้องแจ้งเสี่ยวอวี่ เพราะงั้นตอนนี้หยวนหัวจะร้อนใจก็เป็นเรื่องปกติ ถ้าเขากำจัดเราไม่ได้ในคราวเดียว ยอดขายก็จะลดลงต่อไปเรื่อย ๆ ถึงตอนนั้นคนข้างบนโกรธขึ้นมา เขาจะอธิบายยังไง? ฉันว่า หยวนหัวอาจอยากคุยจริง ๆ แต่เราก็แค่ยื้อเขาไว้ ไม่ต้องตอบตกลง ไม่ต้องปฏิเสธ... ขอแค่ถ่วงเวลาได้ เราก็แย่งตลาดมาได้”