กลางถนน
จางเทียนเอนพิงเบาะอยู่ในรถ กอดอกหลับตาพักสายตา
“พี่เขย งานออกมาดีขนาดนี้ ทำไมผมมองแล้วไม่เห็นพี่ดีใจสักนิดเลย?” น้องชายฝ่ายภรรยาถามอย่างไม่เข้าใจ
จางเทียนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจแล้วตอบว่า “บนโลกนี้จะมีวิธีที่ทำให้ได้ทั้งสองอย่างได้อย่างไร ไม่ผิดต่อพระพุทธองค์และไม่ผิดต่อคนรัก เฮ้อ... ถ้ามีวิธีที่ดีกว่านี้จริง ใครจะอยากเป็นคนที่เห็นแก่ผลประโยชน์กัน...”
“ปัง!”
คำพูดยังไม่ทันจบ รถออฟโรดคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ชนประตูรถด้านขวาของจางเทียนเต็มแรง
รถไถลไปบนถนนที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็งและหิมะสองสามเมตร กว่าจะหยุดได้อย่างหวุดหวิด
“เชี่ย!” น้องชายฝ่ายภรรยาสะบัดหัวไปมา แล้วยื่นมือไปควานหาปืน
“โครม!”
ประตูรถถูกกระชากเปิด เซียวจิ่วนำชายสามคนมาด้วย พวกเขาถือปืนยาวเล็งเข้าไปในรถ ก่อนพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “หัวล้านบอกว่าเขาไม่อยากทำแบบนี้ แต่พี่เป็นฝ่ายลงมือก่อนเอง”
จางเทียนชะงักงัน
“ลงจากรถ” เซียวจิ่วเรียกด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“เซียวจิ่ว ผมไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าพวกคุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?” ชายวัยกลางคนที่นั่งข้างจางเทียนกำหมัดแน่น ตะโกนถาม “เขาก็ไม่อยู่แล้ว คุณไม่คิดหาทางให้ตัวเองบ้างหรือไง?”
“อย่าบังคับผม ลงจากรถ” เซียวจิ่วตะโกนย้ำอีกครั้ง
……
หนึ่งชั่วโมงต่อมา
ภายในโกดังเก็บสินค้าของบริษัทตระกูลหยวนในเฟิงเป่ย ซึ่งอยู่ชานเมือง จางเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้เก่า ๆ ที่ชำรุด ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย เขามองหัวล้านด้วยแววตาเหม่อลอย ไม่พูดอะไรสักคำ