ในโกดัง
จางเทียนนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือสั่นขณะเซ็นสัญญาเปลี่ยนแปลงกรรมสิทธิ์หุ้นหลายฉบับ รวมถึงข้อตกลงซื้อหุ้นและเอกสารรับรองที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้า พอเสร็จก็ลุกขึ้นเรียกทันทีว่า “พวกเราไปกันเถอะ”
อีกด้านหนึ่ง ลูกน้องไม่กี่คนที่จับน้องชายฝ่ายภรรยากับคนอื่น ๆ ไว้ยังคงยืนนิ่ง
“คำสาบานหยาบช้า ปล่อยคนของฉัน!” จางเทียนตะโกนด้วยความโกรธสุดขีด
หัวล้านเก็บเอกสารใส่ซองหนัง แล้วโยนให้หยวนเค่อ ก่อนจะทรุดฮวบลงคุกเข่า หันไปพูดกับจางเทียนว่า “ถ้าจะเกลียด ก็เกลียดผมเถอะ ผมขอโทษคุณ”
จางเทียนหันกลับไปมองหัวล้าน แล้วพูดสั้น ๆ ว่า “หึ ไม่ต้องโทษคนอื่น โทษตัวเองเถอะ ฉันมันใจอ่อนเอง สมควรแล้วที่ต้องเจอแบบนี้”
ริมฝีปากของหัวล้านสั่นระริก แต่ไม่ได้พูดอะไร
“ปล่อยคน” เซียวจิ่วตะโกนสั่งลูกน้อง
ทุกคนรับคำ วางปืนแล้วหลีกทางให้ จากนั้นน้องชายฝ่ายภรรยากับคนอื่น ๆ ก็เดินไปหาจางเทียน
จางเทียนขยับข้อมือ ก่อนหันไปมองหยวนเค่อแล้วพูดว่า “ถ้านายทำไม่ดีกับหัวล้าน ขอให้ฟ้าผ่าตายนะ”
พูดจบ ทุกคนก็เดินออกไป
หยวนเค่อโยนสัญญาลงบนลังสินค้า แล้วรีบเข้าไปประคองหัวล้าน “พี่ ลุกขึ้นเถอะ”
“...ผมทำเรื่องที่แม้แต่ตัวเองยังรู้สึกรังเกียจ” หัวล้านกำหมัดแน่น หันไปมองหยวนเค่อแล้วพูดว่า “ถ้าบริษัทฟื้นตัวแล้ว อย่าทำให้จางเทียนต้องเสียเปรียบ”
“ผมรับปาก” หยวนเค่อพยักหน้าอย่างหนักแน่น
พูดจบ หัวล้านก็ลุกขึ้น เงยหน้ามองแผ่นหลังของจางเทียน แล้วเอ่ยชวนด้วยความรู้สึกหลากหลายว่า “ไปดื่มกัน ทุกคนไปด้วย!”