ไม่ถึงสิบนาทีหลังเกิดเหตุสะเทือนขวัญ หยวนเค่อก็ขับรถมาถึงหน้าตึกสองชั้นหลังเดี่ยว และเห็นศพของหยวนเหวยกับเสือด้วยตาตัวเอง รวมถึงคราบเลือดที่จับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งไปแล้ว
ตรงทางเข้า มีคนนับสิบยืนก้มหน้าอยู่บนขั้นบันได ไม่กล้าพูดอะไรสักคำ
หยวนเค่อกำหมัดแน่น ลูกตาแทบถลน ตะโกนใส่ทุกคนว่า “ฉีหลินมีสามหัวหกแขนหรือไง? มันมีแค่คนเดียว พวกแกทำเรื่องให้บานปลายขนาดนี้ได้ยังไง?!”
เงียบงัน หลังจากนิ่งกันไปครู่หนึ่ง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ตามเสือมาด้วยก็เงยหน้าขึ้นตอบว่า “มันตั้งใจมาสู้ตาย ต่อให้พวกเรามาถึงทันเวลาแล้วจับมันไว้ได้ สถานการณ์ก็คงไม่ได้ดีไปกว่านี้ มันถูกบีบจนเกินไป สติหลุดไปแล้ว...”
“ไอ้พวกไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์กันทั้งนั้น!” หยวนเค่อหมดความสุขุมเยือกเย็นตามปกติ ชี้หน้าทุกคนพร้อมกระทืบเท้าตะโกนว่า “ไสหัวไปให้หมด พวกแกไม่คู่ควรจะได้กินข้าว ไสหัวไปให้พ้น!”
……
บนถนน
แมวเฒ่าขับรถไปด้วย ตะโกนด่าไปด้วย ใบหน้าและร่างกายเปื้อนเลือด “โว้ย แกมันหัวรั้นชัด ๆ เมื่อก่อนโดนคนตบปากตั้งแปดร้อยฉาด ยังไม่กล้าปริปากสักคำ...พอเลือดร้อนขึ้นมานิดเดียว ทำไมถึงไม่สนอะไรอีกแล้วล่ะ?”
บนเบาะข้างคนขับ ฉีหลินเสียเลือดในช่องท้องไปมาก สติเลือนราง เขาตอบว่า “แมว...แมวเฒ่า...เห็นแก่ที่เราเป็นเพื่อนกันมาหลายปี...ไม่ว่ายังไง นายต้องพาแม่กับน้องสาวฉันออกไปให้ได้...ขอ...ขอร้องล่ะ”
“ฉันไม่สน แกหาทางเอาเอง” แมวเฒ่าด่าปากเสีย “ฉันไม่ใช่พ่อแกนะ จะจัดการให้แกทุกเรื่องหรือไง?”
“ฉัน...ฉันคงทำไม่ไหวแล้ว ตอนออกมา ฉันก็คิดไว้แล้วว่าตัวเองอาจต้องตาย” ฉีหลินพูดเสียงแผ่ว หลับตาสนิท น้ำตาไหลอาบแก้ม “แมวเอ๊ย...ถ้าชีวิตให้ความหวังฉันสักนิด ฉันคงไม่ทำแบบนี้ แต่มันไม่ให้เลย...!”