ภายในชั้นสองของตึกเดี่ยว ชายร่างอ้วนขาวกำลังกินเนื้อแกะลวก จิบเหล้าขาวราคาแพง พลางหันไปพูดกับคนสองคนข้างกายว่า “ขอแค่โค่นเจ้าผู้จัดหาสินค้าได้ ตระกูลหม่าก็จะขาดแหล่งสินค้า แล้วพวกมันจะตายทันที ถึงตอนนั้น ยาใต้ดินทั่วทั้งซงเจียงก็จะเป็นของพวกเราทั้งหมด ยังใช้กฎเดิม คนของตระกูลหยวนไม่ออกหน้า พวกนายจัดการทั้งรับของ เอาของมาวาง และเก็บเงิน ส่วนแบ่งของเราเอาเจ็ดส่วน ที่เหลือพวกนายแบ่งกันเอง”
“ตระกูลหม่าตายไปก็ยังมียาจากช่องทางปกติไม่ใช่เหรอ นั่นก็เป็นคู่แข่งเหมือนกัน” ชายวัยกลางคนทางซ้ายเช็ดปากแล้วพูดขึ้น
“หึ ช่องทางปกติเหรอ ช่องทางที่เราร่วมมือด้วยก็คือช่องทางปกตินั่นแหละ” ชายร่างอ้วนขาวจิบเหล้าขาว แล้วยิ้มกล่าวว่า “คุยกับบริษัทยาเรียบร้อยแล้ว พวกเขาจะขึ้นราคาอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์ แบบนี้ของเราก็ถูกที่สุดไม่ใช่หรือไง ถ้าไม่มีของให้เปรียบเทียบ ไอ้พวกขี้ยานั่นจะยิ้มแล้วควักเงินจ่ายได้ยังไง”
“เฮ้อ แบบนี้ก็มั่นคงแล้ว” ชายผอมบางทางขวายิ้ม พลางยกแก้วเหล้าขึ้นพูดว่า “งั้นก็ขอให้ตระกูลหม่าตายเร็ว ๆ”
“ฮ่า ๆ หมดแก้ว”
ทั้งสามยิ้มให้กัน ค่อย ๆ ยกแก้วเหล้าขึ้น
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้น ชายหนุ่มที่มีเกล็ดหิมะเกาะเต็มตัวก้าวขึ้นมาจากชั้นล่าง
ชายร่างอ้วนขาวเงยหน้ามองไปทางบันได ขมวดคิ้วถามว่า “นายเป็นใคร”
“ผมชื่อฉีหลิน” ชายหนุ่มก้มหน้าปัดเกล็ดหิมะบนตัว แล้วตอบสั้น ๆ
ทั้งสามได้ยินแล้วก็ชะงัก ก่อนค่อย ๆ วางแก้วเหล้าลง
ฉีหลินก้าวเข้ามา มองเนื้อแกะลวกบนโต๊ะแวบหนึ่ง แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ว่างพร้อมรอยยิ้ม “เหล้าดี อาหารก็ดี”
ชายร่างอ้วนขาวเงียบไปหลายวินาที ก่อนขมวดคิ้วหยิบซองบุหรี่ ดึงออกมาหนึ่งมวนคาบไว้แล้วด่าว่า “จาฉาไอ้เวรนี่ชักจะเหลวไหลขึ้นทุกที แม่งเอ๊ย ลงไปเล่นกระดานม้าอยู่ข้างล่างอีกแล้ว คนเข้ามาในตึกยังไม่รู้เรื่อง”
พูดจบ ชายร่างอ้วนขาวก็หยิบไฟแช็กขึ้นมา จุดไฟดังแชะ
“พู่!”
ฉีหลินล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋า แล้วเป่าจนไฟแช็กดับ