บนทางลาดที่มุ่งขึ้นไป ชายหนุ่มสะพายถุงผ้ายาวแคบไว้บนหลัง ตอบเสียงต่ำว่า “ยังหาตำแหน่งอยู่ ตอนนี้ยังล็อกเป้าไม่ได้”
“อีกนานแค่ไหนถึงจะเห็น?”
“หนึ่งนาที”
“พูดบ้าอะไร หนึ่งนาทีพี่ชายฉันคงตายไปแปดร้อยรอบแล้ว!” ชายหนุ่มบนเบาะผู้โดยสารข้างคนขับถลึงตาตะโกน “ไม่ต้องเลือกตำแหน่งที่ดีที่สุด แค่ตั้งปืนได้ก็หยุดตรงนั้นเลย”
“ได้”
……
หลังก้อนหิน
ร่างกายท่อนบนของฉินอวี่ไร้ความรู้สึกไปหมดแล้ว ถึงขั้นไม่รู้สึกเจ็บ ดวงตาพร่ามัว หูอื้อดังหึ่งๆ
แมวเฒ่าผลักฉินอวี่อย่างแรง “ลุกขึ้น ไปทางภูเขา”
ฉินอวี่มองแมวเฒ่าด้วยแววตาว่างเปล่า เขามึนงงอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะนั่งอยู่กับที่แล้วร้องเรียก “เสี่ยวฉี ฉัน…ฉันคงไม่รอดแล้ว คนที่ฆ่าฉันคือหยวนหัวจากซงเจียง!”
พอแมวเฒ่าได้ยินคำพูดนั้น น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาทันที “ไม่ตายหรอก ฉันจะแบกนายไปเอง”
พูดจบ แมวเฒ่าก็ก้มตัวจะพยุงฉินอวี่ขึ้น แต่ฉินอวี่ตัวใหญ่กำยำ แถมตอนนี้ร่างกายท่อนบนยังไร้ความรู้สึก แมวเฒ่าจึงพยุงเขาขึ้นไม่ไหวอยู่พักหนึ่ง
ตรงปากทางขึ้นเขา
ลุงหม่ามองเห็นฉินอวี่กับแมวเฒ่าติดอยู่หลังก้อนหิน ก็รีบโต้กลับมาทันที แล้วยื่นมือเข้าช่วยพยุง
เสียงฝีเท้าดังสับสน หัวล้านนำลูกน้องกรูกันเข้ามา มุ่งตรงไปยังก้อนหิน
ลูกน้องสองฝั่งกางแนวยิง กดไกปืนอย่างบ้าคลั่ง กระสุนยิงจนผนังหินแตกกระจายเป็นประกายไฟ
“บุกขึ้นไป!”
หัวล้านโบกมือพลางตะโกน ลูกน้องสี่คนถือปืนก้าวขึ้นไป
“แม่งเอ๊ย!”
ลุงหม่าพุ่งออกมาจากหลังก้อนหิน ยกแขนซ้ายขึ้นกันไว้ มือขวากำมีดแทงสวนออกไป
ฉึก! คมมีดแทงทะลุร่าง ชายหนุ่มที่ถูกแทงกดปากกระบอกปืนลงแล้วกดไกทันที