“อย่ารอกวนฉีแล้ว เขาถูกขวางไว้” พี่น้องตระกูลหม่าที่วิ่งรั้งท้ายคอยคุ้มกันตะโกนเตือน “ช่วยไม่ทันแล้ว รีบวิ่ง”
“บ้าเอ๊ย” เลือดขึ้นหน้าจนแมวเฒ่าหันกลับจะวิ่งย้อน
“กลับมา”
ฉินอวี่ที่อยู่ข้างหน้าหันกลับมาตวาด “ไปก็ไม่มีประโยชน์ กลับมา”
พี่น้องตระกูลหม่าพุ่งเข้ามา ไม่พูดพร่ำทำเพลงก็คว้าตัวแมวเฒ่าแล้วลากวิ่งไปข้างหน้า
ไม่กี่วินาทีต่อมา ทุกคนมาถึงทางแยก หย่งตงมองซ้ายมองขวา ในใจก็ไม่แน่ใจว่าภูมิประเทศแถวนี้เป็นอย่างไร จึงเงยหน้ามองไปไกลแล้วตะโกนว่า “ทางซ้าย ตรงนั้นมีภูเขา วิ่งไปทางนั้น”
“ไป ไป”
คนที่ตามหลังรับคำ ทุกคนก้าวเท้าพุ่งเข้าไปในทางแยกฝั่งซ้าย
ระหว่างวิ่งสุดฝีเท้า ฉินอวี่เงยหน้าขึ้นเห็นว่าเชิงเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่จู่ ๆ กลับชะงักค้างอยู่กับที่
เบื้องหน้า ตรอกแคบยาวกว่าร้อยเมตรปรากฏขึ้น ด้านซ้ายเป็นกำแพงหลังชั้นสองของอาคารที่พักและร้านอาหารเรียงรายเป็นแถว ส่วนด้านขวาเป็นซูเปอร์มาร์เก็ตของเขตเติมเสบียงหวงหนาน ทุกคนทำได้เพียงวิ่งไปข้างหน้า แต่ไม่มีโอกาสปีนข้ามกำแพงทั้งสองฝั่งเลย เพราะกำแพงสูงเกินไป ต่อให้ฝืนปีนก็มีเวลาไม่พอ
“บ้าเอ๊ย”
หย่งตงตาแดงก่ำ สบถว่า “สวรรค์ยังช่วยพวกมันอีก”
“ถอยกลับไปไม่ทันแล้ว หลับตาพุ่งไปข้างหน้าเถอะ” เพื่อนของหย่งตงเบิกตาโพลงตะโกน “วิ่ง!”
สิ้นเสียง ทุกคนหยุดชะงักเพียงชั่วครู่ ก่อนจะทุ่มสุดชีวิตพุ่งไปยังปลายตรอก
ชั่วพริบตา หย่งตงนำทีมวิ่งไปได้กว่ายี่สิบเมตร หยวนหัวกับหัวล้านและพวกก็รีบตามมาถึง คนกว่ายี่สิบคนยืนอยู่ตรงทางแยก มองเข้าไปในตรอกแล้วชะงักไปเช่นกัน
“คำสาบานหยาบช้า โอกาสมาแล้ว” หัวล้านเป็นคนแรกที่ได้สติ โบกมือพลางตะโกน “สิบคนตามฉันไป ไล่ติดกำแพงไปเลย ที่เหลือยกปืนขึ้นกดไกยิงกราดกลางถนน”