ซงเจียงอยู่ห่างจากเฟิงเป่ยประมาณ 600 กิโลเมตร หากนั่งรถไฟฟ้าระหว่างเมืองแล้วไม่เจอการจำกัดผู้โดยสารเพราะอุณหภูมิสุดขั้ว ก็ใช้เวลาเดินทางเพียงสามชั่วโมงกว่า ๆ เท่านั้น
ฉินอวี่ แมวเฒ่า และกวนฉีออกจากสถานีแล้วก็ติดต่อหม่าเอ๋อร์ทันที
“ฮัลโหล?” เสียงหม่าเอ๋อร์ดังขึ้นเมื่อรับสาย
“นายอยู่ไหน?” ฉินอวี่ถาม
“เพิ่งไปเอาปืนจากคนรู้จักมา ตอนนี้อยู่ที่เมกเจ้งคาร์นิวัล” หม่าเอ๋อร์ตอบเสียงเบา “ผมให้พี่จื่อชูเข้าไปสืบดูแล้ว คืนนี้เพื่อนของอ้ายฉวยไม่ได้เข้าเวรกะดึก”
ฉินอวี่ได้ยินแล้วชะงักไป “ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเขาอาจเจออ้ายฉวยไปแล้วน่ะสิ”
“ใช่” หม่าเอ๋อร์พยักหน้า “ผมไม่ไปไหนแล้ว จะรอเขาอยู่ตรงนี้”
“คืนนี้เขาคงไม่โผล่มาง่าย ๆ หรอก” ฉินอวี่รีบเกลี้ยกล่อม “นายมาหาพวกเราก่อนดีไหม ทุกคนจะได้ปรึกษากัน?”
“ปรึกษาอะไร? ตอนนี้เราไม่มีทางอื่นแล้ว เหลือแค่จับอ้ายฉวยเท่านั้น” หม่าเอ๋อร์ตอบพลางขมวดคิ้ว “ถ้าเจ้าหมอนั่นกลับมาคาร์นิวัลตอนดึก แล้วผมกลับไปก่อน แบบนั้นก็พลาดโอกาสน่ะสิ ไม่ต้องปรึกษาแล้ว ผมจะเฝ้ารอเขาเอง”
“หม่าเอ๋อร์ เรื่องแบบนี้ห้ามรีบร้อนเด็ดขาด นายมารถไฟฟ้าระหว่างเมือง ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมา ก็ถูกระบุตัวได้ง่ายมาก” ฉินอวี่พร่ำเตือนไม่หยุด “ต้องใจเย็นไว้”
“ผมรู้ว่าต้องทำยังไง” หม่าเอ๋อร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูด “แต่นายไม่ต้องเอาแต่สนใจเรื่องผม ถ้าเป็นไปได้ ทางนายหาทางลัดดูจะดีกว่า”
“ทางลัดแบบไหน?” ฉินอวี่ชะงัก
“พวกเราไม่มีเส้นสายอะไรในแถวนี้ แค่จะซื้อปืนยังต้องให้เพื่อนแนะนำต่อกันมา” หม่าเอ๋อร์ตอบตรง ๆ “แต่นายถ้าหาคนมีอิทธิพลในท้องถิ่นมาช่วยสืบเรื่องที่เมกเจ้งคาร์นิวัลให้ผมได้ เรื่องนี้ก็จัดการง่ายขึ้น”