เมื่อก่อน แรงกดดันในการใช้ชีวิตก็หนักหนาสาหัส หลายคนมักบ่นอยู่เสมอว่า “ความรักสมัยนี้ราคาถูกจนเอาเงินซื้อได้แล้ว”
ประโยคนี้ในอดีตเป็นเพียงคำพูดประชดประชันที่สะท้อนความไม่พอใจต่อสภาพสังคม แต่ในยุคนี้กลับกลายเป็นเรื่องจริงไปเสียสนิท ไม่รู้ว่านี่แม่งเรียกว่าก้าวหน้าหรือถอยหลังกันแน่
สาว ๆ ที่อยู่ในมือของไอ้เมียกะสาวก ล้วนหามาจากพื้นที่รอจัดระเบียบ ไม่ใช่การค้ามนุษย์หรือการลักพาตัว แต่เป็นพวกเธอที่สมัครใจเดินตามไอ้เมียกะสาวกไปเอง พวกเธอไม่มีจุดประสงค์อื่น แค่อยากมีข้าวกินอย่างมั่นคงเท่านั้น สาว ๆ เหล่านี้ไม่มีสิทธิถิ่นที่อยู่ในเขตพิเศษหมายเลขเก้า ต้องแต่งงานหรือซื้อสิทธิ์ด้วยตัวเอง ถึงจะอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างถูกกฎหมาย ไม่อย่างนั้นเมื่อพ้นกำหนดเวลา ก็จะถูกขับไล่และกวาดล้างอย่างถูกกฎหมาย
ฉีหลินเดินวนอยู่ในห้องกว่าสิบนาที ก่อนจะออกมาถามไอ้เมียกะสาวกว่า “สาวเพื่อนร่วมชาติสองคนนั้น มีครอบครัวไหม?”
“ไม่มี” ไอ้เมียกะสาวกส่ายหน้าตอบโดยไม่ลังเล
“คุณรู้ไหมว่าผมทำอาชีพอะไร?” ฉีหลินถามต่อพลางขมวดคิ้ว
ไอ้เมียกะสาวกชะงักไป
“คุณจะหลอกคนอื่นก็ได้ แต่อย่ามาหลอกผมเลย ตกลงพวกเธอมีครอบครัวหรือเปล่า?” ฉีหลินไล่ถามต่อ
ไอ้เมียกะสาวกครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “แหม ดูฉันสิ ลืมไปเลย สองคนนั้นมีครอบครัวจริง ๆ แต่ครอบครัวอยู่ในพื้นที่รอจัดระเบียบ”
“งั้นก็ไม่เอา” ฉีหลินส่ายหน้า “เอามาแล้วจะยุ่งยาก”