นับตั้งแต่คืนที่สิงจื่อเหาถูกตีตาย หม่าเอ๋อร์ก็รู้สึกสังหรณ์ใจว่าลุงหม่าคงไม่ได้กลับมาพร้อมทุกคนอีกแล้ว และรายละเอียดนับไม่ถ้วนที่ตามมาก็พิสูจน์ว่าความรู้สึกของเขาถูกต้อง
เพียงแต่หม่าเอ๋อร์ทำใจรับข่าวร้ายนี้ไม่ได้ในทันที เขายืนอย่างเดือดดาลอยู่กลางถนน ตะโกนเสียงดังว่า “ทำไมพวกคุณกลับมากันหมด แต่ลุงผมกลับถูกจับ ทำไมกัน?!”
เสียงตะโกนก้องสะท้อนอยู่เนิ่นนาน ทว่าไม่มีใครตอบ
หม่าเอ๋อร์โยนไม้เท้าทิ้ง ทรุดลงนั่งกองกับพื้น ใช้มือปิดหน้าแล้วร้องไห้อย่างสิ้นหวัง “ผมผิดเอง ผิดไปแล้ว แต่คุณให้โอกาสผมแก้ตัวสักครั้งไม่ได้หรือไง...!”
แมวเฒ่าเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินเข้าไปโอบไหล่เขา “ทุกคนอยากช่วยเขากลับมา แต่ลุงหม่าเองไม่อยากหนีแล้ว”
“เขา...เขาถูกจับแทนผม” หม่าเอ๋อร์ตอบเสียงแผ่วด้วยความรู้สึกผิดอย่างยิ่ง
แมวเฒ่าเพียงโอบคอหม่าเอ๋อร์ไว้แน่น ไม่พูดปลอบใจอีก
……
สองชั่วโมงต่อมา ภายในห้องชั้นสองแห่งหนึ่ง
เคอเคอแต่งหน้าเรียบ ๆ รวบผมสวยขึ้น แล้วเคาะประตูห้องของฉินอวี่เบา ๆ
“ใครน่ะ?”
เสี่ยวฉีตะโกนถาม
“ฉันเอง เคอเคอ”
“เข้ามาได้” ฉินอวี่นอนอยู่บนเตียง ยื่นมือดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัว
ประตูเปิดออก เคอเคอเดินเข้ามาในห้องตามลำพัง เธอหันมองไปรอบ ๆ ก่อนกล่าวด้วยใบหน้าเย็นชา “ให้เพื่อนคุณออกไปก่อน เรามีเรื่องจะคุยกัน”
“ไม่ต้องหลบเขาหรอก” ฉินอวี่ตอบจากบนเตียง “เขาเป็นพี่น้องของผม แล้วก็ไม่ได้ทำธุรกิจยาเสพติดด้วย”