ภายในรถ ตอนซิ่งจื่อเห่าเห็นนายสิบทหารยิงปืน เขาไม่ได้ตื่นตระหนก เพราะคิดว่าอีกฝ่ายคงจำคนผิด แต่พอหลินเสี่ยวกับหลินเนี่ยนเหลยปรากฏตัว เขาก็ถึงกับมึนงงไปหมด
หลังชะงักไปไม่ถึงสิบวินาที ซิ่งจื่อเห่าก็ควักโทรศัพท์ออกมาด้วยความเร็วสูงสุด มือสั่นระริกขณะกดโทรออก
“ฮัลโหล?”
“คุณพีเตอร์ครับ ผมมีเรื่องด่วนจะบอก ผมเจอทหารไม่ทราบสังกัดหลายสิบคนบนถนนสือหยวน พวกเขาอาจจะจับผม ช่วยสืบให้หน่อยว่าคนพวกนี้สังกัดหน่วยไหน แล้วรีบหาสายสัมพันธ์ให้ที...” ซิ่งจื่อเห่าพูดใส่ปลายสายอย่างรวดเร็ว
พีเตอร์กำลังนอนหลับอยู่พอดี บวกกับซิ่งจื่อเห่าพูดเร็วเกินไป เขาจึงถามกลับด้วยสีหน้ามึนงงว่า “พระเจ้า นายพูดเรื่องอะไร ให้ฉันไปสืบทหารที่ไม่รู้สังกัด นายคิดว่าฉันเป็นพระเจ้าหรือไง?”
ซิ่งจื่อเหื่อท่วมหน้าผาก หันไปกวาดตามองถนนฝั่งตรงข้ามอีกครั้ง ก่อนรีบบอกหมายเลขทะเบียนรถให้พีเตอร์
“โครม!”
ในตอนนั้นเอง นายสิบทหารก็นำคนเข้าล้อมรถของซิ่งจื่อเห่าไว้แล้ว ทั้งยังงัดประตูรถออกอย่างไม่เกรงใจ
หลินเสี่ยวยืนอยู่นอกรถ เอื้อมมือกระชากชายหนุ่มที่เมื่อครู่ใช้เข่ากระแทกเขาออกมา แล้วถามด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “ปืนนายอยู่ไหน?”
ชายหนุ่มมองหลินเสี่ยวอย่างสั่นเทา ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะทำอย่างไร
“ฉันถามนายอยู่นะ ปืนนายอยู่ไหน!” หลินเสี่ยวถลึงตาตวาด
ชายหนุ่มสะดุ้ง เผลอยกมือไปคลำเอวด้านหลังตามสัญชาตญาณ แล้วชักปืนพกออกมา
หลินเสี่ยวถอยหลังทันทีหนึ่งก้าว ชี้ไปที่ชายหนุ่มแล้วตะโกนว่า “โจมตี!”