พอซิ่งจื่อเห่าเห็นหลินเสี่ยวพุ่งเข้าใส่ สัญชาตญาณแรกของเขาคือถอยหลังสองก้าว ก่อนจะถลึงตาตะโกนว่า “แม่งเอ๊ย พวกแกตาบอดกันหมดหรือไง? กดมันไว้ให้ฉัน!”
เสียงตะโกนทำให้ทุกคนได้สติ หนุ่มสองสามคนทางขวาที่กำลังจะเข้าไปช่วยจับแมวเฒ่าหันกลับ แล้วพุ่งเข้าหาหลินเสี่ยวทันที
“แกยังกล้าสู้กลับอีกเหรอ?” ชายหนุ่มร่างกำยำคนหนึ่งยกพานท้ายปืนขึ้น ฟาดใส่ศีรษะหลินเสี่ยวเต็มแรง
หลินเสี่ยวขยับตัวเฉียงไปด้านข้างอย่างคล่องแคล่วครึ่งก้าว เอียงศีรษะไปทางซ้ายเล็กน้อย ยกแขนขวาขึ้นรับแขนอีกฝ่าย แล้วใช้มือคว้าข้อมือชายหนุ่มไว้ดังเพียะ จากนั้นยกเข่าขวาขึ้นกระแทกท้องน้อยของอีกฝ่ายอย่างแรงดังตุ้บ
“ปัง!”
ด้านหลังฝูงชน ลูกน้องผู้ติดตามของหลินเสี่ยวพุ่งเข้ามา เตะถีบเข้าที่ขมับของชายหนุ่มเต็มแรง อีกฝ่ายกระเด็นไปเกือบครึ่งเมตร ก่อนจะหงายหลังล้มลงกับพื้นดังตุ้บ ตาเหลือกขึ้น
“แกยังกล้าสู้กลับอีก!”
“อัดมัน!”
พอหลินเสี่ยวกับลูกน้องผู้ติดตามซัดอีกฝ่ายล้มไปคนหนึ่ง คนพวกนั้นก็แตกฮือทันที ชายสี่ห้าคนกรูกันเข้ามา ถือทั้งปืนและมีดสั้นรุมเล่นงานทั้งสองคน
ตรงทางเข้า
หย่งตงเห็นทุกคนกำลังตะลุมบอนกัน จึงรีบหันไปเกลี้ยกล่อมซิ่งจื่อเห่าว่า “พาคนไปก็พอแล้ว คนที่ไม่เกี่ยวข้องก็ไม่ต้องไปยุ่ง ไม่อย่างนั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาจะยุ่งยาก”
“คำสาบานหยาบช้า! ต่อให้ก่อเรื่องอะไรขึ้นในเฟิงเป่ย ฉันก็รับมือไหวทั้งนั้น” ซิ่งจื่อเห่าเอามือล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง ตะโกนระบายความอัดอั้นว่า “ถ้ามันสู้กลับก็ยิงมัน ยิงตายฉันรับผิดชอบเอง”
หย่งตงได้ยินเช่นนั้นก็หันไปเหลือบมองด้านข้างใบหน้าของซิ่งจื่อเห่า แล้วขมวดคิ้วทันที
ข้างโต๊ะวีไอพี แม้หลินเสี่ยวกับลูกน้องผู้ติดตามจะมีฝีมือเหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ฝ่ายตรงข้ามมีคนมากกว่า แถมยังมีอาวุธอยู่ในมือ พอถูกล้อมจึงตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบทันที