ภายในอาคารสำนักงานของค่ายทหาร
ขณะที่ทุกคนกำลังรีบเตรียมตัวออกไป หม่าเอ๋อร์ก็ร้องขึ้นมาทันทีว่า “ออกไปแบบนี้ไม่ได้”
ฉินอวี่ได้ยินเสียงจึงหันกลับมา
“ไอ้หนุ่มแซ่สิงออกไปก่อนแล้ว เขาไม่กล้าเข้ามาก่อเรื่องในค่ายทหาร แต่ต้องส่งคนมาจับตาดูแน่” หม่าเอ๋อร์อธิบายเสียงเบา “พวกเราต้องหลบสักหน่อย”
“ใช่” แมวเฒ่าพยักหน้าทันที
……
บนรถยนต์
สิงจื่อเหากดโทรศัพท์โทรหาพีเตอร์ ใบหน้ามืดครึ้มแต่คำพูดกลับสุภาพ “คุณ เรื่องเมื่อคืนนี้ อย่าบอกพ่อผมเด็ดขาด”
“จื่อเหา ฉันหวังว่านายจะเข้าใจว่า บริษัทหลงซิ่งเป็นของทุกคน ไม่ใช่ของพ่อนายคนเดียว” พีเตอร์พูดตรงไปตรงมาอย่างยิ่ง “ขอพระเจ้าคุ้มครอง ต่อจากนี้ทั้งเส้นสายและความพยายามของพวกเราจะได้ทุ่มเทให้กับบริษัททั้งหมด ไม่ใช่เอาไปจัดการปัญหาบ้าบอจากการเมาแล้วก่อเรื่อง”
สิงจื่อเหากัดฟัน “จะไม่มีครั้งหน้าอีก”
“ปากนายอาจบาดเจ็บหนัก พูดไม่ค่อยชัด ไปโรงพยาบาลเถอะ ขอให้หายไว ๆ” พีเตอร์ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง ก่อนวางสายทันที
สิงจื่อเหากระแทกโทรศัพท์ลงบนเก้าอี้ดังปัง แล้วด่าว่า “ไอ้ฝรั่งเฮงซวย ก็ไอ้นี่แหละที่แนะนำพ่อให้พี่ชายผมเป็นคนดูแลเรื่องเปลี่ยนอุปกรณ์… สักวันหนึ่งผมจะจัดการให้มันต้องออกจากบริษัทไปตัวเปล่าให้ได้”
หย่งตงขมวดคิ้วมองสิงจื่อเหา หลังตรึกตรองอยู่ครู่ใหญ่ก็เตือนว่า “คุณชายสิง ตอนนี้เราไม่ควรส่งคนไปจับตาดูค่ายทหารต่อแล้ว เพราะอีกฝ่ายรู้จักกับหลินเนี่ยนเหลย พวกเขาต้องหาทางหลบออกไปได้แน่ ดังนั้นตอนนี้เราควรจับตาดูทางเหวินเทา แล้วตามหาอ้ายฉวยต่อ เรื่องนี้หม่าเอ๋อร์ไม่ได้โผล่มา ผมคิดว่าตอนนี้เขาอาจจะ…”