สิงจื่อเหาหันกลับไปมองคนทั้งสี่ที่วิ่งเข้ามา ถามเสียงแหบว่า “ทำไมไม่บุกไปข้างหน้า?!”
ทั้งสี่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่คนเป็นหัวหน้าจะตอบว่า “อีกฝ่ายไม่ธรรมดา ปืนในมือก็มีไม่น้อย พวกเราต้องคุ้มกันอ้ายฉวย...”
“แล้วปืนของนายล่ะ?” สิงจื่อเหาถามต่อ
หัวหน้าคนนั้นงงไปชั่วขณะ ก่อนยกแขนขวาขึ้นตามสัญชาตญาณ “ปืนอยู่นี่ไง!”
“ปัง!”
สิงจื่อเหายกปืนลูกซองขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือน ลำกล้องแทบจะแนบข้อมืออีกฝ่าย ก่อนเหนี่ยวไก
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วตรอก มือขวาทั้งมือของชายหัวหน้ากระเด็นหลุด ร่วงลงบนพื้นสกปรก
ทุกคนที่เห็นภาพนั้นต่างตกตะลึง
สิงจื่อเหากระทืบเท้าตะคอกว่า “อย่างนายยังมีหน้าหากินด้วยปืน ยังมีหน้าพาทีมออกมาทำงานอีกเหรอ? หา?! ระยะใกล้ขนาดนี้ ฉันไม่ได้ขอให้จับพวกมันมาให้หมด แต่อย่างน้อยถ่วงเวลาไว้หน่อยก็ทำได้ใช่ไหม? คำสาบานหยาบช้า เงินที่ฉันจ่ายให้พวกนายคิดว่ามันปลิวมาตามลมหรือไง?!”
ชายหัวหน้าคุกเข่าอยู่บนพื้น ความเจ็บปวดทำให้ร่างกระตุกเกร็ง เขาจ้องสิงจื่อเหาอย่างโกรธแค้น กัดฟันแน่น
เพื่อนอีกสามคนที่อยู่ข้างหลังโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ก้าวเท้าจะพุ่งเข้าไป
“อย่า... อย่าขยับ...” ชายหัวหน้าหอบหายใจพลางห้ามเพื่อนไว้ ยังคุกเข่าอยู่กับพื้น มือกำข้อมือที่ขาดแน่น
“จ่ายเงินให้พวกมัน แล้วไสหัวไป” สิงจื่อเหาทิ้งคำพูดไว้ด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนหันไปตะคอกว่า “คนอื่นตามฉันไปไล่ล่า!”
ทางซ้ายมือ ชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งติดตามสิงจื่อเหาอยู่เสมอรีบก้าวเข้ามาถามว่า “ส่งอ้ายฉวยกลับไปไหมครับ?”