ในไซต์ก่อสร้างที่หยุดชะงัก หม่าเอ๋อร์กับหลิวจื่อชูพยุงเสี่ยวหลิ่วเดินโซเซผ่านรั้วเหล็กไปได้พอดี ขณะกำลังจะลงไปตามอุโมงค์ เสียงฝีเท้าโกลาหลก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“หม่าเอ๋อร์ พวกนายยังพุ่งต่อได้อีกสักรอบไหม?” ซิ่งจื่อเห่าถือปืนไล่ตามมาจากด้านข้าง ดวงตาเป็นประกายตื่นเต้นพลางตะโกนว่า “ถ้าไม่ไหว ฉันจะตามทันแล้วนะ”
“เข้าทางนี้”
“เห็นพวกมันแล้ว อยู่ตรงขอบหลุม”
“...!”
เสียงตะโกนของลูกน้องฝ่ายตรงข้ามดังตามมาไม่ขาดสาย
หม่าเอ๋อร์ได้ยินแล้ววางเสี่ยวหลิ่วลงข้างรางซีเมนต์เหล็กขนาดใหญ่ ก่อนหันกลับไปตะโกนว่า “จื่อชู พาเสี่ยวหลิ่วลงอุโมงค์ไป”
“ปัง! ปัง!”
ซิ่งจื่อเห่าซ่อนตัวอย่างเจ้าเล่ห์อยู่หลังรั้วเหล็ก คอยขยับไปมาไม่หยุดพลางยิงเข้าไปในอุโมงค์ กดเส้นทางหนีเพียงทางเดียวของอีกฝ่ายไว้ได้อย่างอยู่หมัด
ข้างรางซีเมนต์ หม่าเอ๋อร์กับหลิวจื่อชูถือปืนยิงตอบโต้อย่างสุดกำลัง แต่อีกฝ่ายกลับยิงกดดันอยู่ฝ่ายเดียว ไม่ยอมโผล่หัวบุกเข้ามา
ทั้งสองฝ่ายตรึงกำลังกันได้ไม่ถึงยี่สิบวินาที หม่าเอ๋อร์ก็ยืดคอตะโกนกลับไปว่า “จื่อชู เตรียมกระสุนให้ฉัน”
หลิวจื่อชูถูกยิงเข้าที่แขนซ้ายกับขาขวาอย่างละนัด หมดความสามารถในการเคลื่อนไหวขั้นพื้นฐานแล้ว เขานอนอยู่บนพื้น สีหน้าสิ้นหวังพลางตอบว่า “ฉัน...ฉันเหลือกระสุนซีแค่สองนัด...ยิงหมดแล้ว”
หม่าเอ๋อร์ชะงักงัน
พอเสียงปืนสงบลง ซิ่งจื่อเห่าก็นั่งยองอยู่ข้างรั้วเหล็กแล้วตะโกนว่า “ยังมีไม้เด็ดอีกไหม ถ้าไม่มีฉันจะเข้าไปแล้วนะ”
ไม่มีใครตอบจากในไซต์ก่อสร้าง
ซิ่งจื่อเห่าเลียริมฝีปาก ก่อนหันไปชี้ชายหนุ่มร่างกำยำแล้วสั่งว่า “นายพาคนอีกสองคนเข้าไป ลองดูว่าพวกมันยังมีกระสุนสำรองไหม”
ชายหนุ่มร่างกำยำลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ทำได้แค่กัดฟันเรียกเพื่อนอีกสองคน แล้วก้มตัวมุดเข้าไปในรั้ว