ที่ทางแยก หัวล้านนั่งอยู่ในรถ คว้าวิทยุสื่อสารแล้วตะโกนว่า “พวกเรามองไม่เห็นแล้วว่าหย่งตงอยู่ตรงไหน รถทุกคันด้านหลังเปิดไฟสูง ถ้าข้างหน้ามีสี่แยกอีก พวกเราแยกกันทันที คันละเส้นทาง ต้องตามเขาให้ทันให้ได้”
“รับทราบ”
“รู้แล้ว”
“……”
เสียงตอบรับดังขึ้นต่อเนื่องจากวิทยุสื่อสาร
“ติ้งหลิงหลิง!”
ในเวลาเดียวกัน โทรศัพท์ในรถก็ดังขึ้น
หัวล้านชะงักไปเล็กน้อย ไม่แม้แต่จะดูหน้าจอ ก็กดรับสายทันที “ฮัลโหล?”
จากหูฟังมีเพียงเสียงลมซ่า ๆ ดังแทรกมา แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ
“ฮัลโหล? พูดสิ ฮัลโหล?” หัวล้านตะโกนเรียกสองครั้ง ก่อนจะยกโทรศัพท์ออกห่างตามสัญชาตญาณ พอเห็นชื่อที่บันทึกไว้บนหน้าจอก็ชะงักไปทันที
“อีกไกลแค่ไหน? ฉันเห็นป้ายบอกทางที่คุณพูดถึงแล้ว” เสียงของหย่งตงดังมาจากโทรศัพท์ “น่าจะอีกไม่กี่ร้อยเมตร วิ่งตรงไปเรื่อย ๆ ใช่ไหม? ไม่ต้องเลี้ยวใช่ไหม?”
หัวล้านฟังเสียงจากโทรศัพท์ ชะงักไปเพียงครู่เดียวก็ฟาดมือลงบนต้นขาอย่างตื่นเต้น พร้อมตะโกนว่า “ฉันว่าแล้วเชียว! หย่งตงจะถูกอีกฝ่ายเกลี้ยกล่อมง่าย ๆ ได้ยังไง!”
“พี่ เป็นโทรศัพท์ของหย่งตงเหรอ?” คนขับถาม
“ใช่” หัวล้านพยักหน้าหงึก ๆ ดวงตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เขานั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับแล้วคว้าวิทยุสื่อสารขึ้นมาอีกครั้ง “ทุกคนฟังให้ดี ลดความเร็ว ปิดไฟหน้าทั้งหมด ขับตามถนนไปช้า ๆ คนของอีกฝ่ายอยู่แถวป้ายบอกทางอะไรสักอย่างนั่น”
สิ้นเสียง หยวนหัวก็เอ่ยขึ้นกะทันหัน “แกรู้ได้ยังไง ใครบอก?”
“หย่งตงโทรมาหาฉัน” หัวล้านตอบทันที “เขาน่าจะแกล้งทำเป็นร่วมมือกับอีกฝ่าย เพื่อหลอกให้พวกนั้นเผยตัวออกมา ลุงหยวน หย่งตงนี่มีน้ำใจจริง ๆ”