ฉินอวี่ก้าวพรวดไปที่รถ พลางหยิบโทรศัพท์โทรหาหยวนหัว “ฮัลโหล เถ้าแก่หยวน พวกนายเล่นอะไรกับหย่งตงอยู่ ฉันไม่ค่อยเข้าใจเลยนะ บอกหน่อยสิ พวกเรายังไม่ทันโผล่หน้า ทำไมนายถึงยิงแล้วล่ะ กระสุนซีมีเยอะนักหรือไง?”
“ไอ้เด็กเวร อย่าให้ฉันจับแกได้นะ” หยวนหัวตอบกลับด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียมสุดขีด
“อย่าเพิ่งด่าฉันเลย” ฉินอวี่หัวเราะตอบ “คิดก่อนดีกว่าว่าถ้าหย่งตงหนีไปได้ นายจะเอาอะไรมาแลกสิงจื่อเหากับฉัน?”
“คำสาบานหยาบช้า!” หยวนหัวสบถแล้ววางสายทันที ก่อนตะโกนว่า “ให้คนของหลงซิ่งไปสกัดหย่งตงเดี๋ยวนี้ ฝั่งตรงข้ามต้องโผล่มาแน่นอน”
……
บริเวณรอบตรอก
เสียงปืนดังขึ้น หัวล้านหลบอยู่ข้างรถแล้วตะโกนว่า “ฝั่งนั้นมีคนไม่กี่คน ยิงกดพวกมันกลับไป กัดหย่งตงไว้ให้ได้”
สิ้นเสียง ทุกคนก็เปิดฉากยิงตอบโต้
ในพื้นที่รกร้าง
หย่งตงวิ่งสุดชีวิต เหงื่อท่วมศีรษะ หลังวิ่งมาได้หลายร้อยเมตรก็เพิ่งมาถึงถนนดินสายหนึ่ง รถคันหนึ่งขับเข้ามาโดยไม่เปิดไฟหน้า
“เอี๊ยด!”
รถหยุดนิ่ง กระจกฝั่งผู้โดยสารด้านหน้าค่อย ๆ ลดลง ชายร่างกำยำที่นั่งอยู่ข้างในโบกมือเรียก “ขึ้นรถ ตงจื่อ”
หย่งตงได้ยินแล้วก็มุดเข้าไปนั่งเบาะหลัง ปิดประตูพลางตะโกนว่า “ขับให้เร็วที่สุด เร็วเข้า”
คนขับเข้าเกียร์ กระทืบคันเร่ง รถพุ่งไปข้างหน้าจนผู้โดยสารรู้สึกถึงแรงกระชาก
ชายร่างกำยำที่นั่งเบาะหน้าหันกลับมามองหย่งตง ขมวดคิ้วกล่าวว่า “โชคดีที่นายไม่ได้ให้ฉันลงมือก่อน ไม่อย่างนั้นถ้าต้องสู้กันใต้ป้ายออกด่านเมื่อกี้ คนของฉันแค่นี้คงชิงตัวนายออกมาไม่ได้แน่”