ฉินอวี่รออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ “พี่หย่งตง ผมอาจมีประสบการณ์น้อยกว่าพี่ก็จริง แต่ถ้าผมกล้าจัดการเรื่องนี้แทนลุงหม่า ผมก็ไม่ใช่ไอ้โง่เง่าแน่ คนของหยวนหัวกับคนของหลงซิ่งอยู่กันรอบ ๆ ถ้าผมโผล่ออกไปแบบโง่ ๆ ผมยังจะมีชีวิตรอดเหรอ?”
หย่งตงขมวดคิ้วครุ่นคิด
“เรื่องมันชัดเจนอยู่ตรงหน้าแล้ว พี่ยังจะคิดอะไรอีก?” ฉินอวี่ขมวดคิ้วเตือน “ผมพูดกับพี่ตรง ๆ เลยนะ ที่ผมให้พี่มาแทนก็เพื่อสะสางเรื่องยาปลอม ถ้าพี่ให้ความร่วมมือ เรื่องเก่า ๆ ของเราก็ถือว่าจบกัน แต่ถ้าพี่ไม่ร่วมมือ แล้วลุงหม่าจะยิงแก้แค้นพี่ ผมก็ห้ามเขาไม่ได้ ตัดสินใจมา ให้คำตอบผมด้วย”
หย่งตงถือโทรศัพท์พลางหันตัว สายตาจับจ้องไปทางหยวนหัว ก่อนพูดเสียงต่ำ “คนของทั้งสองฝ่ายจับตาดูผมอยู่ ผมขยับตัวทำอะไรไม่ค่อยสะดวก”
ฉินอวี่ชะงักไป
“บอกมาก่อนว่าผมจะไปหาพี่ยังไง” หย่งตงเสริมเสียงเบา “ขอผมคิดเรื่องที่พี่เพิ่งพูดด้วย”
ฉินอวี่ขมวดคิ้วครุ่นคิด ไม่ได้ตอบทันที
“ไม่ต้องแกล้งแล้ว พี่ไม่เคยคิดจะแลกตัวกันที่นี่จริง ๆ หรอก” หย่งตงปรับตัวตามจังหวะของฉินอวี่ได้ทันที “บอกมา จะให้ไปทางไหน?”
ฉินอวี่ไตร่ตรองอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนรีบบอกผ่านโทรศัพท์ “ถือโทรศัพท์ไว้ เดินไปตามถนนข้างหน้าอีกสามร้อยเมตร แล้วเลี้ยวเข้าทางแยกฝั่งซ้าย”
“ได้”
“พี่หย่งตง ชีวิตคนเรามีแค่ชีวิตเดียว จะยกให้ใครฟรี ๆ ก็ไม่คุ้ม” ฉินอวี่ทิ้งท้าย ก่อนพูดเสียงเคร่ง “ถ้าหมาที่ตามหลังพี่ยังตามไม่เลิก ผมจะไม่โผล่หน้าออกมาเด็ดขาด”