คืนวันถัดมา
บุคคลใหญ่โตคนหนึ่งของสำนักงานตำรวจเขต 9 ออกหน้า นัดสิงอ้วนมากินข้าวที่ชานเมืองด้วยตัวเอง และไม่ได้เรียกใครมาร่วมโต๊ะด้วย
บนโต๊ะอาหาร สิงอ้วนไม่ได้พูดถึงเรื่องยุ่งยากที่เกิดขึ้นในบ้าน ส่วนบุคคลใหญ่โตก็ไม่ได้จงใจชักนำบทสนทนาไปทางนั้น ทั้งสองแค่คุยกันเรื่อยเปื่อยถึงความเปลี่ยนแปลงในการแต่งตั้งโยกย้ายคนของเฟิงเป่ย พร้อมจิบเหล้ากันไปสองสามแก้ว
เหล้าผ่านสามรอบ อาหารผ่านห้ารส
บุคคลใหญ่โตหยิบผ้าเช็ดปากสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดมุมปาก จู่ ๆ ก็ยิ้มแล้วพูดว่า “อ้าว ดูฉันสิ กินข้าวจะหมดแล้วเพิ่งนึกได้ว่าวันนี้ยังมีเพื่อนคนหนึ่งอยู่แถวนี้ ฮ่า ๆ เขาอยากรู้จักคุณ เดี๋ยวฉันเรียกเขามา”
“ใครล่ะ?” สิงอ้วนก้มหน้าดื่มโจ๊กพลางถาม
“เจอแล้วก็รู้เอง” บุคคลใหญ่โตยิ้ม ก้มหน้าส่งข้อความสั้น ๆ ผ่านโทรศัพท์
ราวสิบกว่านาทีต่อมา หัวหน้ากองหลี่ก็ผลักประตูเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้ม
“มา ๆ เสี่ยวหลี่ ฉันจะแนะนำมหาเศรษฐีวงการยาของเฟิงเป่ยให้รู้จัก” บุคคลใหญ่โตไม่ได้ลุกขึ้น ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมพลางทักทาย “สิงเฟิง ผู้บริหารใหญ่ของบริษัทยาหลงซิ่ง”
“สวัสดีครับ คุณสิง” หัวหน้ากองหลี่ยื่นมือออกไป
“สิงเฒ่า นี่คือเหล่าหลี่จากกองตำรวจถนนดำแห่งซงเจียง” บุคคลใหญ่โตกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “คุณคงเคยได้ยินชื่อเขาแล้ว”
สิงอ้วนชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าพลันหม่นคล้ำ ก่อนลุกขึ้นพูดว่า “สมาชิกสภาจั่ว ไว้วันหลังผมเลี้ยงข้าวคุณ ที่บ้านยังมีธุระ ผมขอตัวก่อน”
สมาชิกสภาจั่วรีบลุกขึ้น ใช้สองมือกดไหล่สิงอ้วนไว้ “ฮ่า ๆ รีบร้อนอะไร นั่งต่ออีกสักพักสิ!”