สามเดือนต่อมา เจียงโจว
ฉินอวี่ซึ่งหายจากอาการบาดเจ็บแล้ว กำลังเก็บสัมภาระง่าย ๆ ของตัวเอง ก่อนกำชับแมวเฒ่าเสียงเบาว่า “ผมจะกลับไปสืบข่าวก่อน นายอยู่ที่นี่กับฉีหลินดูสายการผลิตของตระกูลอวี่ แล้วให้พวกเขาแนะนำเส้นสายที่ต้องเชื่อมสัมพันธ์บนถนนให้ด้วย จากนั้นรอโทรศัพท์จากผม”
“ไม่ใช่บอกว่าต้องใช้เวลาแปดเดือนหรอกหรือ รีบกลับไปทำไม” แมวเฒ่าที่นั่งอยู่บนโซฟาถาม “เหล่าหลี่สั่งมาหรือ”
“อืม” ฉินอวี่พยักหน้า “หยวนเค่อลาออกแล้ว ภายในกองตำรวจคงมีการเปลี่ยนแปลงอยู่บ้าง ลุงหลี่อาจมีแผนอื่น เลยให้ผมกลับไปก่อน อีกอย่าง ที่บ้านยังมีเจ้าตัวเล็กอยู่อีกคน ปล่อยไว้โดยไม่มีใครดูแลตั้งสามเดือนกว่าแบบนี้ก็ไม่ได้ ผมต้องกลับไปจัดการให้เรียบร้อย”
“งั้นก็ได้” แมวเฒ่าพยักหน้ารับ “ช่วงนี้พอดีผมกับฉีหลินกำลังจะไปเชื่อมสัมพันธ์บนถนน ไม่อย่างนั้นทุกครั้งที่ส่งของก็ต้องคอยเลือกเส้นทาง ยุ่งยากเหมือนกัน”
“ใช่ ถ้านายตั้งใจทำเรื่องเป็นเรื่องเป็นราวบ้าง ในฐานะพ่อผมก็สบายใจแล้ว” ฉินอวี่หัวเราะ “อย่าเอาแต่ศึกษาผู้หญิงสิ นายก็ไม่ใช่เด็ก ๆ แล้ว”
“ไสหัวไปไกล ๆ เลย”
“ฮะ ๆ ผมเก็บของก่อน เดี๋ยวไปบอกเคอเคอสักคำแล้วค่อยไป”
“หล่อนบอกแล้วว่า ก่อนนายไปหล่อนจะเลี้ยงข้าว”
“เป็นผู้หญิงที่รู้จักวางตัวจริง ๆ” ฉินอวี่แสยะยิ้ม “เดี๋ยวผมโทรหา เย็นนี้นัดเจอกันหน่อย”
……
เรือนจำพิเศษที่ 1 เฟิงเป่ย
ลุงหม่านั่งอยู่บนเตียงไม้ยาวรวม กำลังอ่านนิยายเล่มหนึ่งด้วยสีหน้าสดใส
“พี่หม่า เย็นนี้อยากกินอะไรไหม ผมให้คนซื้อมาให้” ชายร่างใหญ่ที่นั่งอยู่บนฟูกหนาถาม พลางแคะเท้าไปด้วย
“ฮะ ๆ นายเลี้ยงข้าวฉันอยู่เรื่อย ฉันก็ไม่มีอะไรตอบแทนนายเลย” ลุงหม่ายิ้ม “ช่างเถอะ ประหยัดไว้หน่อย นายอาจยังมีทางรอดก็ได้”