ภายในบาร์เล็ก ๆ
ฉินอวี่แนะนำลุงหม่าและคนอื่น ๆ ให้หลินเนี่ยนเหลยรู้จักแล้ว ทั้งสองฝ่ายก็นั่งลง
“มีแววไหม?” ลุงหม่าถามฉินอวี่เสียงเบา
“ยังไม่รู้เลยครับ กำลังรอพี่ชายของเพื่อนผมลงมา ให้เขาช่วยสืบถามดู” ฉินอวี่หันมาตอบ
“ฝากขอบคุณเพื่อนคุณแทนผมด้วย” สองวันนี้ลุงหม่าถูกเล่นงานจนแทบแย่ สีหน้าซีดเซียวอิดโรย
หลินเนี่ยนเหลยมองลุงหม่าและคนอื่น ๆ อยู่ข้าง ๆ กะพริบตากลมโตปริบ ๆ ก่อนบอกฉินอวี่ว่า “เดี๋ยวพี่ชายฉันลงมา พวกคุณไม่ต้องพูดอะไรมาก แค่บอกว่าเป็นเพื่อนร่วมงานฉัน มาหาเหวินเทาคนนั้นเพราะเรื่องข่าวเรื่องหนึ่งก็พอ”
ฉินอวี่ชะงัก “ทำไมต้องพูดแบบนั้นล่ะ มีอะไรไม่สะดวกหรือ?”
หลินเนี่ยนเหลยเกาหัวอย่างซื่อ ๆ แล้วตอบยิ้ม ๆ “พี่ชายฉันไม่อยากให้ฉันเข้าไปพัวพันกับเรื่องทางสังคมมากเกินไปน่ะ”
“อ๋อ เข้าใจแล้ว” ฉินอวี่พยักหน้าทันที
แมวเฒ่าหันไปมองลุงหม่า เงียบไปครู่ใหญ่ก่อนเตือนว่า “...ถ้าพี่ชายเธอไม่ได้มีปัญหาทางสติปัญญา ก็คงไม่เชื่อหรอกว่าลุงหม่ากับพวกเราเป็นเพื่อนร่วมงานเธอ”
ลุงหม่าเข้าใจความนัยทันที “พวกคุณคุยกันเถอะ พวกเราจะไปรออยู่ข้าง ๆ สักพัก”
“เร็ว ๆ สั่งน้ำมะนาวให้ลุงหม่าสักสองสามแก้วด้วย ของนี่ช่วยขับปัสสาวะนะ” แมวเฒ่าตะโกนเรียกกวนฉีอย่างกวนประสาท
“บ้าเอ๊ย!” กวนฉีเหลือกตามอง ก่อนเดินตามลุงหม่าและคนอื่น ๆ ไปนั่งที่โซฟาอีกมุมหนึ่ง
ทุกคนเพิ่งคุยแผนกันเสร็จ โทรศัพท์ของหลินเนี่ยนเหลยก็ดังขึ้น “ฮัลโหล เนี่ยนเนี่ยนเหรอ? อ้าว เปล่าค่ะพี่ พี่ทำงานเสร็จแล้วเหรอ? ดี งั้นลงมาเลย ฉันอยู่ที่บาร์เล็ก ๆ อืม ๆ แค่นี้นะ”