ฉินอวี่ถูกยิงนัดนั้น โชคดีที่กระสุนไม่โดนกระดูกเชิงกราน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ต้องนอนติดเตียงนานกว่ายี่สิบวันกว่าจะฟื้นตัว
ตลอดช่วงนั้น แมวเฒ่า จูเหวย กวนฉี และคนอื่น ๆ ไม่มีใครกลับบ้านเลย เข้างานก็อยู่ที่กองตำรวจ เลิกงานก็มาโรงพยาบาล “เฝ้าไข้” กลัวว่าฉินอวี่จะถูกตระกูลหยวนตามมาเล่นงาน โชคดีที่หลังเกิดเหตุปะทะกันครั้งใหญ่บนถนนตูจา คนของตระกูลหยวนในกองบัญชาการตำรวจก็กลัวเรื่องจะบานปลาย จึงช่วยกดเรื่องนี้ลง ประกอบกับตระกูลหม่าถูกจัดการอย่างหนัก คนสำคัญจำนวนมากถูกจับกุมและกระจัดกระจายไป ซงเจียงจึงสงบลงได้ช่วงหนึ่ง
ตระกูลหยวนไม่ได้ก่อเรื่องต่อ แต่แอบจัดเตรียมเส้นทางหาสินค้า เตรียมระบายยาที่กองสุมไว้จำนวนมาก ส่วนหม่าเฒ่าหลังถูกออกหมายจับ ก็พาคนสำคัญที่เหลือหายตัวไปจากสายตาผู้คน
แต่ความสงบที่เห็นเพียงภายนอกไม่ได้ทำให้หัวหน้ากองหลี่กับฉินอวี่และคนอื่น ๆ วางใจ เพราะทุกคนรู้ดีว่าที่ตระกูลหยวนไม่หาเรื่องตอนนี้ ก็เพราะต้องการหลบเลี่ยงด่านตรวจชั่วคราวและไว้หน้ากองบัญชาการตำรวจ ทว่าการตายของหยวนเหวยกับเสือ รวมถึงราคาที่พวกเขาต้องจ่ายเพื่อกวาดล้างตระกูลหม่าบนถนนตูจา ล้วนเป็นความขัดแย้งที่ไม่มีทางประนีประนอมกันได้
หยวนหัวต้องกลับมาแก้แค้นในวันหน้าแน่นอน เพียงแต่จะเร็วหรือช้าเท่านั้น ดังนั้นทันทีที่แผลหาย ฉินอวี่ก็ไปที่กองตำรวจเพื่อรายงานตัว แล้วคุยกับหัวหน้ากองหลี่เป็นการส่วนตัว
ในห้องทำงาน
“ติดต่อฉีหลินได้หรือยัง?” หัวหน้ากองหลี่ถามอย่างร้อนใจ
ฉินอวี่ส่ายหน้า “เขาไปอย่างเร่งรีบ เบอร์โทรศัพท์ที่เคยใช้ตอนอยู่กองตำรวจก็คงไม่กล้าใช้แล้ว ผมเลยยังหาเขาไม่เจอ”
“ที่เขาไปอยู่พื้นที่รอจัดระเบียบไม่ใช่ที่พักที่คุณจัดให้หรอกหรือ?” เหล่าหลี่ถามอย่างสงสัย “โทรหาเพื่อนคุณก็ติดต่อเขาได้แล้วนี่?”