ภายในโรงพยาบาล
ฤทธิ์ยาชาของฉินอวี่เพิ่งหมดไป ตอนนี้ทั้งตัวยังดูอ่อนแรงอยู่มาก เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดขาว ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า “เฮอะ แม่งเอ๊ย หยวนหัวนี่รู้จักเลือกบีบลูกพลับนิ่มจริง ๆ หมอนั่นไม่กล้าแตะเหล่าหลี่แน่ ๆ ส่วนเล่นงานนายก็กลัวจะทำให้เหล่าหลี่เดือดดาลจนถึงที่สุด เพราะงั้น...แม่งเลยระบายความโกรธมาลงที่ฉัน คิดจะฆ่าฉันให้ตาย”
แมวเฒ่ามองฉินอวี่อย่างรู้สึกผิด ก่อนเอ่ยเสียงเบาว่า “เรื่องนี้ก็โทษฉันเหมือนกัน ตอนนั้นฉันไม่ได้คิดให้รอบคอบ ดึงดันจะให้นายเข้ามาให้ได้ มาตอนนี้ดูแล้ว ตอนแรกนายเลือกไม่ช่วยฉีหลินก็เป็นทางเลือกที่ถูกต้อง ฉันมีเหล่าหลี่อยู่เบื้องหลัง พวกนั้นไม่กล้าทำอะไรฉันง่าย ๆ แต่นายน่ะ...”
“เรื่องก็ทำไปแล้ว จะพูดเรื่องพวกนั้นไปมีประโยชน์อะไร?” ฉินอวี่ลูบผ้าก๊อซตรงก้นตัวเอง แล้วกัดฟันด่าเบา ๆ “สู้มันไม่ได้ก็ระวังตัวไว้ก่อนแล้วกัน”
“ไม่เป็นไร ช่วงนี้พวกเราจะผลัดเวรกันมาเฝ้านาย” จูเหวยยืนอยู่ตรงหน้าต่างแล้วพูดแทรกขึ้น “เรื่องถนนตูจาบานปลายขนาดนี้ คนในพื้นที่ถูกจับตามองกันหมดแล้ว คาดว่าอีกฝ่ายคงไม่กล้าลอบลงมืออีก”
“ขอบใจนะ เสี่ยวเหวย กวนฉี พวกคุณช่วยชีวิตฉันไว้” ฉินอวี่กล่าวขอบคุณจากใจ
“ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้หรอก” กวนฉีแยกเขี้ยวยิ้มแล้วโบกมือ “นายรักษาตัวให้ดีก็พอ”
ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกัน ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิด เหล่าหลี่ก้าวเข้ามา
“หัวหน้ากอง!”
“หัวหน้ากองหลี่!”
“...!”
ทุกคนพากันลุกขึ้น ยกมือทำความเคารพและกล่าวทักทาย
เหล่าหลี่กวาดตามองทุกคนรอบหนึ่ง แล้วโบกมือพูดว่า “แมวเฒ่าอยู่ต่อ ที่เหลือออกไปเดินเล่นก่อน ฉันจะคุยกันตามลำพังสักสองสามคำ”