หยวนเค่อครุ่นคิดอยู่นาน แทนที่จะรีบเดินออกไป กลับนั่งลงบนโซฟาแล้วพูดว่า “เมื่อกี้ตอนอยู่ที่สำนักงานใหญ่ของหลงซิ่ง ข่าวลือก็แพร่ออกมาจากข้างล่างแล้ว”
“ข่าวลืออะไร?” หยวนหัวขมวดคิ้วถาม
“ทั้งคนของเราและคนของหลงซิ่งต่างก็พูดกันว่า อีกฝ่ายเสนอเงื่อนไขให้ใช้หย่งตงแลกกับสิงจื่อเหา แล้วสิงอ้วนก็เห็นด้วยกับเรื่องนี้ด้วย” หยวนเค่อตอบเสียงต่ำ
พอได้ยินแบบนั้น หยวนหัวก็เบ้ปากด่าทันที “ผมเดาไว้แล้วว่าเป็นแบบนี้ เมื่อกี้สิงอ้วนมาคุยกับผม เขาต้องรู้เงื่อนไขของอีกฝ่ายอยู่แล้วแน่ ๆ เขาไม่ได้คิดหาทางอื่นเลย แค่อยากฟังความเห็นจากปากผมเท่านั้น”
“ไม่แน่” หยวนเค่อส่ายหน้า “ข่าวอาจไม่ได้มาจากอีกฝ่ายก็ได้ เป็นไปได้ว่าคนของเราเองเป็นคนบอกหลงซิ่ง”
หยวนหัวได้ยินแล้วก็ชะงักไป
“สองบริษัททำงานร่วมกันมานานขนาดนี้ ในบรรดาผู้บริหารของเราจะมีคนสนิทกับหลงซิ่งก็ไม่แปลก” หยวนเค่อเสริมขึ้นอีกประโยค
หยวนหัวขมวดคิ้วครุ่นคิดอยู่นาน “คนที่รู้เรื่องนี้มีไม่กี่คน ก็มีแค่หัวล้านกับพวกนั้น”
“ก็แน่อยู่แล้ว คนของหลงซิ่งคงไม่ไปตีสนิทกับพนักงานทำความสะอาดของบริษัทเราหรอก” หยวนเค่อเงยหน้ามองพี่ชาย ก่อนถามเสียงเบา “พี่ ผมอยากรู้ตอนนี้เลยว่าพี่ตัดสินใจยังไง?”
“อีกฝ่ายใช้วิธีนี้ได้ชั่วช้าเกินไป” หยวนหัวหยิบซองบุหรี่ออกมา สีหน้ากระวนกระวาย “ถ้าผมไม่ยอมใช้หย่งตงแลกกับสิงจื่อเหา หลงซิ่งก็ไม่มีทางยอมแน่ ตอนนี้เราไม่เพียงไม่มีสิทธิ์มีเสียงต่อหน้าพวกเขา แม้แต่จะหันหลังแตกหักก็ยังไม่มีสิทธิ์ พวกเขาไม่ใช่แค่แหล่งเสบียงที่ส่งของให้เรา แต่ยังเป็นสายสัมพันธ์อันแข็งแกร่งที่เราจำเป็นต้องพึ่งพา แต่ถ้ามองอีกมุม การให้หย่งตงไปแลกกับสิงจื่อเหาก็เท่ากับผลักเขาลงหลุมไฟ...”