ข้างรถ
หม่าเอ๋อร์ก้มลงกอบหิมะขาวขึ้นมากำหนึ่ง ถูฝ่ามือแรง ๆ แล้วพูดว่า “ส่งข้อความไปหาเหล่าหลี่ บอกเขาตรง ๆ ว่าไม่ว่าเรื่องใหญ่แค่ไหนจะเกิดขึ้นต่อจากนี้ มันจะจบลงแค่ที่ผม ไม่พัวพันถึงเขา ขอให้เขาเห็นแก่ที่พวกเราทุ่มเทเอาชีวิตเข้าแลกทำงานกันมาตลอด ช่วยลูกสองคนของผมด้วย”
ฉินอวี่รู้ดีว่า คนแข็งกร้าวอย่างหม่าเอ๋อร์ยอมพูดเช่นนี้ แสดงว่าถูกบีบจนไร้ทางเลือกจริง ๆ
“ผมอายุมากขนาดนี้แล้ว จะมีชีวิตต่ออีกสองวันหรือจากไปเร็วขึ้นสองวันก็ไม่สำคัญ” หม่าเอ๋อร์ก้มหน้า เสียงสั่นขณะพูดเสริมว่า “แต่สายเลือดในตระกูลจะขาดไม่ได้ ช่วยผมขอร้องเขาหน่อยนะ เสี่ยวอวี่”
ฉินอวี่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ลุงหม่า ลุงประเมินผมสูงเกินไปแล้ว ตอนนี้คำพูดของผมจะมีน้ำหนักสักเท่าไรกันเชียว? ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าหลี่อาจไม่กลัวที่จะเสี่ยงสักครั้ง แต่คนที่หนุนหลังเขาย่อมกลัวเรื่องยุ่งยากแน่ เขาเองก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกันครับ!”
หม่าเอ๋อร์หยิบบุหรี่ออกมา พอเงียบไปนานก็พูดว่า “ช่างเถอะ งั้นก็ไม่ต้องส่งแล้ว เด็กสองคนนี้คงมีชะตาต้องตาย ผมก็ทำอะไรไม่ได้”
……
ภายในเปลือกหิมะ
แมวเฒ่าหนาวจนตัวสั่น แต่แววตายังคมกริบ เขาตะคอกถามว่า “เหล่าหลี่ หม่าเอ๋อร์ใกล้จะสิ้นใจอยู่แล้ว ผมถามคุณ คุณจะช่วยหรือไม่?”
“พวกแกไปเล่นงานสิงจื่อเหาทำไม? บริษัทหลงซิ่งมีกรรมการทั้งหมดห้าคน ในจำนวนนั้นมีสองคนที่มีสิทธิ์ออกเสียงในสภานิติบัญญัติของเขตพิเศษ พวกแกจับตัวเขาไป เคยคิดถึงผลที่จะตามมาบ้างไหม?” หัวหน้ากองหลี่เดือดดาลจนกระโดดโหยง ตะโกนว่า “แกจะให้ผมไปช่วยหม่าเอ๋อร์ ผมจะช่วยยังไง? ผมกำลังให้น้ำเกลืออยู่ที่ซงเจียง แล้วเขาที่เฟิงเป่ยจะฟื้นขึ้นมาได้หรือไง? หา?!”