“ฮัลโหล?” ฉินอวี่รับสายแล้วถาม “ใครครับ?”
“จะออกด่านใช่ไหม?” ชายคนหนึ่งพูดตรง ๆ ผ่านโทรศัพท์ “เมื่อกี้มีเรื่องนิดหน่อย เลยรับสายไม่ได้”
ฉินอวี่ได้ยินดังนั้นก็ดีใจเกินคาด “ใช่ พวกเราจะออกด่าน ตอนนี้ไปได้ไหม?”
“พวกนายอยู่ที่ไหน?” อีกฝ่ายถาม
ฉินอวี่ชะงักไปเล็กน้อย เงียบโดยไม่ตอบ
“โว้ย ไม่ต้องกลัว ฉันแค่อยากถามว่าพวกนายอยู่ใกล้ด่านหรือเปล่า” เมื่อเห็นฉินอวี่ลังเล อีกฝ่ายก็เสริมด้วยน้ำเสียงเกียจคร้าน “เอาเถอะ ฉันให้ที่อยู่พวกนาย ไปที่นั่นก็พอ”
“คืนนี้ไปได้ใช่ไหม?” ฉินอวี่ถาม
“ได้”
“ดี งั้นบอกที่อยู่มา”
“จดไว้นะ...” อีกฝ่ายบอกชื่อสถานที่แห่งหนึ่งแล้วก็วางสาย
……
หมู่บ้านชานเมืองหนันหยวนอยู่ใกล้จุดตรวจออกด่านมาก และนี่ก็เป็นเหตุผลที่ตอนนั้นฉินอวี่เลือกสถานที่แห่งนี้เพื่อชิงหย่งตงมา ทุกคนเดินเลียบพื้นที่รกร้างไปกว่าครึ่งชั่วโมง ก็เห็นกำแพงสูงหลายเมตร รูปทรงคล้ายกำแพงชายแดนที่ชาวอเมริกันเคยสร้างไว้ในแคลิฟอร์เนีย
ตรงกลางกำแพง มีป้ายตัวอักษรจีนและอังกฤษขนาดใหญ่ติดอยู่บนคานคอนกรีตอันโอ่อ่า เขียนว่า “เขตพิเศษหมายเลขเก้า เฟิงเป่ย เมืองหลวง” ด้านล่างเป็นถนนกว้างหลายสิบเมตร มีราวกั้นไฟฟ้าที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า และรถทหารเจ็ดแปดคัน
ฉินอวี่กับพวกหมอบพักอยู่ในเปลือกหิมะสองข้างถนนครู่หนึ่ง จากนั้นจึงโทรกลับไปยังหมายเลขที่โทรเข้ามาเมื่อครู่
“ฮัลโหล พวกเรามาถึงที่ที่นายบอกแล้ว”
“เห็นตึกออกด่านทางซ้ายของถนนไหม?” เสียงอีกฝ่ายอึกทึก จึงต้องตะโกนถาม
“เห็นแล้ว” ฉินอวี่พยักหน้า
“ไปที่โรงรถด้านหลังตึก เดี๋ยวฉันไปรับ”