บริเวณใกล้หมู่บ้านชานเมืองหนันหยวน
ฉินอวี่ถือโทรศัพท์ถามว่า “ลุงหลี่ ติดต่อคนทางนั้นไม่ได้เลย เกิดอะไรขึ้นหรือเปล่าครับ”
“คนที่ฉันหาไม่ใช่คนที่ฉันจัดการเอง ตอนนี้ฉันก็ไม่รู้สถานการณ์ทางนั้นชัดเจน” หัวหน้ากองหลี่สูบบุหรี่ ตอบกลับมาอย่างร้อนใจไม่แพ้กัน “เอาอย่างนี้ พวกนายหาทางซ่อนตัวก่อน รอสายจากทางนั้น เพื่อนคนนี้ที่ฉันหาให้ไม่มีทางหลอกฉันแน่ ถึงจะพาพวกนายไปไม่ได้ อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องติดต่อกลับมาบอกอะไรบ้าง”
“ก็ได้ครับ” แม้ฉินอวี่จะกระวนกระวายใจอย่างยิ่ง แต่เขาก็ไม่มีทางบังคับให้หัวหน้ากองหลี่ทำอะไรได้ จึงได้แต่พยักหน้าเตือนว่า “แต่ตอนนี้พวกเราอยู่กลางแจ้ง แถมยังอยู่ใกล้จุดที่เพิ่งมีเสียงปืนดังมาก คงยื้อเวลาได้ไม่นาน ทางนั้นต้องรีบติดต่อกลับมาแล้วครับ”
“ฉันรู้แล้ว”
“ครับ งั้นแค่นี้ก่อน”
หลังจากคุยกันเสร็จ ทั้งสองก็วางสาย
หย่งตงก้าวลงจากรถ ขมวดคิ้วถามว่า “เมื่อไหร่จะไปได้”
“ขั้นตอนการออกไปมีปัญหานิดหน่อย” ฉินอวี่หันมาตอบ “กำลังรอสายอยู่”
“บ้าเอ๊ย!” หย่งตงหันไปสบถ ก่อนจะคำรามเสียงต่ำอย่างเดือดดาล “คิดกันหมดแล้วว่าจะลงมือยังไง แต่กลับไม่คิดว่าจะหนีออกไปยังไง พวกนายเล่นอะไรกันอยู่ ฉันบอกแล้วว่าสิงอ้วนมีอิทธิพลในพื้นที่นี้มาก คืนนี้ถ้าพวกนายออกไปไม่ได้ ต่อไปก็ไม่มีวันได้ออกไปอีกแล้ว”
แมวเฒ่าได้ยินดังนั้นก็เดือดขึ้นมาทันที เขาตวัดสายตาเย็นชาใส่แล้วสวนกลับว่า “นายจะมาโทษใคร นายช่วยดูสถานะตัวเองให้ดีหน่อยได้ไหม”