รถสี่คันแล่นมาได้ราวสองชั่วโมง ก่อนจะจอดลงข้างทาง
นายสิบทหารหยิบกุญแจมาเปิดประตูกระบะท้าย แล้วตะโกนสุดเสียงว่า “ถึงแล้ว”
แมวเฒ่ากับพวกได้ยินก็โดดลงจากรถมายืนบนถนน ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ แล้วเห็นเขตบริการเติมเสบียงอยู่ไม่ไกลเบื้องหน้า
“ส่งได้แค่นี้” นายสิบทหารปิดประตูกระบะท้าย ก่อนหันมาบอกฉินอวี่ว่า “พวกเรายังต้องใช้เวลาอีกราวหนึ่งชั่วโมงกว่าจะส่งของถึงที่หมาย แต่ตรงนั้นไม่มีที่ให้พัก พวกนายไปด้วยกลับจะไม่สะดวก”
“ที่นี่ที่ไหน?” ฉินอวี่ถาม
“เขตเติมเสบียงหวงหนาน” นายสิบทหารชี้ไปทางซ้าย “เห็นอาคารทางนั้นไหม? เดินไปก็ถึงแล้ว ข้างในมีโรงแรมริมทางสำหรับรถยนต์ มีร้านที่พักรับประทานอาหาร มีร้านขายเนื้อ… อยากทำอะไรก็มีหมด”
“ที่นี่ปลอดภัยไหม?”
“จะไม่ปลอดภัยตรงไหน?” นายสิบทหารเบ้ปากตอบ “พูดง่าย ๆ นะ ถ้ากองบัญชาการตำรวจมาจับคนที่หวงหนาน ในสิบคนอย่างน้อยก็ต้องมีหกคนเป็นคนร้ายที่ถูกประกาศจับ ที่นี่ไม่มีใครคุมแล้ว เต็มไปด้วยพวกตำรวจเก่า ๆ ถ้าพวกนายไม่ทำตัวเด่นนัก ก็ไม่มีใครจงใจจับตาหรอก”
“เข้าใจแล้ว” ฉินอวี่พยักหน้า
“เอาละพี่น้อง เดินทางปลอดภัยนะ”
“ได้เลย”
หลังพูดคุยกันไม่กี่คำ นายสิบทหารก็กลับขึ้นรถไปนอน ส่วนขบวนรถเคลื่อนออกไป
ข้างทาง หย่งตงขมวดคิ้วมองฉินอวี่แล้วถามว่า “เอายังไง จะพักที่นี่ไหม?”
“พักนานไม่ได้” ฉินอวี่ส่ายหน้า “เรารอคนมารับอยู่ พอเขามาถึงเราก็ไปทันที”
“ใช่ ผมก็คิดแบบนั้น” หย่งตงรีบคล้อยตาม “ถึงจะออกมาได้แล้ว แต่ก็ยังประมาทไม่ได้”