ริมถนน
คนของตระกูลหม่าซ่อนตัวอยู่หลังลำต้นไม้ ดวงตาแดงก่ำพลางระดมยิงใส่ทุ่งหิมะ ส่วนคนของบริษัทยาหลงซิ่งทั้งหมดกลับยืนอยู่กลางพื้นที่โล่ง ไม่มีแม้แต่ที่กำบัง พอปะทะกันก็แตกพ่ายทันที ต่างคนต่างวิ่งหนีกลับไปทางเดิม
ฉินอวี่ดึงหย่งตงขึ้นมาจากคูน้ำ แล้วถลึงตาตวาดทันทีว่า “อย่าไล่เลย คนข้างหลังได้ยินเสียงปืนก็จะตามมา รถของพวกมันอยู่ไกลจากที่นี่ พวกเราต้องรีบไปก่อน”
“ไปกันเถอะ เลิกยิงได้แล้ว”
“ลุงหม่า”
“...!”
แมวเฒ่าตะโกนเรียกซ้ำอยู่หลายครั้ง ลุงหม่าถึงค่อยตะโกนเรียกลูกน้องที่กำลังเลือดขึ้นหน้าให้กลับมา ก่อนจะหันหลังวิ่งไปทางแยก แล้วหนีหายไปอย่างรวดเร็ว
……
สองนาทีต่อมา
หยวนหัวนั่งอยู่ในรถ มือถือวิทยุสื่อสารพลางตวาดถามว่า “คนล่ะ ตามทันหรือยัง?!”
“หย่งตงเตรียมตัวมาแล้ว ตอนที่ผมไล่ตามมันก็ถูกขวางไว้” หัวล้านตอบกลับมาพลางหอบหายใจ “คนฝั่งนั้นเพิ่งวิ่งหนีไป ผมกำลังรีบไปที่ถนน”
“เมื่อกี้ฉันได้ยินเสียงปืนดังมาจากข้างหน้า นายอยู่ใกล้ที่สุด รีบไปดูเดี๋ยวนี้” บนใบหน้าของหยวนหัวไม่มีความสุขุมเยือกเย็นเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว เหลือเพียงความร้อนรนและไม่สบายใจ “ฉันอยู่ข้างหลัง อีกไม่นานก็...”
“บัดซบ!”
จังหวะนั้นเอง เสียงหยาบกระด้างของชายร่างกำยำซึ่งเป็นหัวหน้าทีมฝั่งหลงซิ่งก็ดังขึ้นจากวิทยุสื่อสาร เขาตวาดด่าว่า “พวกคุณมัวทำอะไรกันอยู่ ไม่ใช่บอกว่าจะจับตาหย่งตงไว้ไม่ให้คลาดสายตาหรือไง?”