ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา
หย่งตงพาลูกน้องผู้ติดตามสี่คนรีบร้อนเดินออกจากสถานี แล้วก็พบเจ้าหนูเฮา องค์ชายสามแห่งบริษัทยาหลงซิ่ง
“สวัสดีครับ สวัสดีครับ จื่อเหา” หย่งตงยื่นมือออกไปอย่างสุภาพ
ซิ่งจื่อเห่านั่งอยู่ในรถ ไม่ได้ลุกขึ้น เพียงจับมือหย่งตงพอเป็นพิธีแล้วกล่าวว่า “ขึ้นมา”
หย่งตงยิ้ม พลางโบกมือเรียกลูกน้องผู้ติดตามให้ไปนั่งรถคันหลัง ส่วนตัวเองขึ้นรถของซิ่งจื่อเห่า แล้วเอ่ยอย่างสุภาพว่า “คุณชายซิ่ง รบกวนคุณแล้วนะครับ”
“คู่แข่งที่มาแข่งกับพวกคุณในซงเจียง ก็แค่พวกอันธพาลสวะกลุ่มหนึ่งไม่ใช่หรือ” ซิ่งจื่อเห่าถามอย่างไม่พอใจเล็กน้อย “หยวนหัวคลุกคลีอยู่ที่นี่มาตั้งนาน ยังจัดการคนพวกนี้ไม่ได้อีกหรือ”
หย่งตงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนรีบอธิบายว่า “อันธพาลพวกนี้ก็มีเส้นสายหนุนหลังอยู่บ้าง ตอนนี้หัวหน้ากองของกองตำรวจเขตถนนดำกำลังสนับสนุนพวกเขาเต็มที่ครับ”
“หัวหน้ากองเล็ก ๆ คนเดียวจะทำอะไรได้” ซิ่งจื่อเห่าตอบอย่างไม่เห็นด้วย “ก่อนหน้านี้หยวนหัวไม่ได้บอกหรือว่าเขาสนิทกับคนระดับสูงของกองบัญชาการตำรวจและเทศบาล แล้วทำไมตอนนี้ถึงไม่ใช้เส้นสายล่ะ”
หย่งตงย่อมไม่กล้าเถียงเจ้าหนูผู้หยิ่งผยองคนนี้ ทั้งยังไม่อยากอธิบายยืดยาวถึงความซับซ้อนของการต่อสู้ในพื้นที่ จึงได้แต่ยิ้มตอบว่า “ตอนแรกพวกเราพลาดไปจริง ๆ ครับ ประมาทเกินไปหน่อย”
ซิ่งจื่อเห่าได้ยินเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วแล้ววิจารณ์ว่า “บริษัทจ้างลุงหยวน ก็หวังจะได้ไม่ต้องกังวลอะไร แต่ดูตอนนี้แล้ว พวกคุณก็ทำให้คนอื่นต้องกังวลเหมือนกันนี่นา”
“ครับ ๆ ต่อไปพวกเราจะพยายามทำให้ดีที่สุด” หย่งตงพยักหน้าคล้อยตาม