ฤดูหนาวที่ยาวนานทำให้ฟ้าสางช้ากว่าปกติมาก อีกทั้งแมวเฒ่า หย่งตง กวนฉี และคนอื่น ๆ ก็เหน็ดเหนื่อยจากงานหนักเมื่อคืน พอกินอิ่มจึงเผลอหลับไปในบ้านโดยไม่รู้ตัว
ภายในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงกรนดังระงม ฉินอวี่พิงผนังสูบบุหรี่ ฝืนความง่วงไม่ยอมหลับ
เวลาผ่านไปทีละนาที ฉินอวี่ก้มมองนาฬิกาข้อมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในใจร้อนรน แต่ก็ไม่ได้โทรไปเร่งอีก
ข้างนอกมืดสนิท ลูกจ้างสองคนของร้านที่พักรับประทานอาหารตื่นแต่เช้า เริ่มใช้ไม้กวาดกวาดหิมะในลาน แล้วก่อไฟเตรียมไว้ให้ห้องครัว
ผ่านไปอีกยี่สิบกว่านาที ฉินอวี่รู้สึกว่าท้องปั่นป่วน จึงหยิบกระดาษหยาบ ๆ สองแผ่นจากในห้อง เปิดประตูออกไป เลี้ยวตรงหัวมุมแล้วมุดเข้าไปในห้องน้ำกลางแจ้ง
พอถอดกางเกงนั่งยอง ฉินอวี่ก็ผายลมเสียงดังสองครั้งราวกับเขื่อนแตก ก่อนจะเริ่มขับถ่าย
“มีใครอยู่ไหม?”
ขณะนั้นเอง เสียงตะโกนก็ดังขึ้นในลานบ้าน
“มีอะไรครับพี่? จะกินข้าวหรือพักค้างคืน?” เสียงลูกจ้างถามดังขึ้นตามมา
“พักค้างคืน เจ้าของอยู่ไหม ขอคุยเรื่องราคาหน่อย”
“เจ้าของอยู่ในห้องครับ ทางนี้”
ในห้องน้ำ ฉินอวี่ได้ยินบทสนทนาของทั้งสอง ก็อยากแอบสังเกตดูตามความเคยชิน จึงแง้มประตูไม้เก่า ๆ ออกเล็กน้อย แล้วกวาดตามองออกไป
ฟ้ามืดเกินไป ฉินอวี่มองไม่เห็นคนในลาน แต่จากมุมที่ยืนอยู่ เขามองเห็นแสงไฟรถริมถนน