วันที่สอง เวลาประมาณเก้าโมงเช้า
ภายในโรงแรมแห่งหนึ่ง แสงแดดส่องลอดช่องม่านเข้ามาในห้อง ย้อมพื้นทั้งห้องให้เป็นสีทอง
บนเตียง หม่าเอ๋อร์กอดผู้หญิงคนหนึ่งไว้ กำลังกรนเสียงดัง เสื้อผ้าถูกโยนทิ้งระเกะระกะอยู่บนพื้น ข้างกันยังมีกระดาษกับถุงยางกองใหญ่
“ตงตงตง...!”
เสียงเคาะประตูดังรัวขึ้น มีคนตะโกนจากนอกประตูว่า “พี่สอง พี่สอง อยู่หรือเปล่า?”
หม่าเอ๋อร์ตื่นจากหลับใหลอย่างสะลึมสะลือ ขยี้ตาพลางตะโกนถาม “ใครน่ะ?”
“ผมเสี่ยวหลิ่ว รีบเปิดประตูหน่อย”
“...!” หม่าเอ๋อร์ใช้เวลาครู่ใหญ่กว่าจะตั้งสติได้ เขาหยิบนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูแวบหนึ่ง ก่อนสบถว่า “โธ่เอ๊ย เพิ่งกี่โมงเองเนี่ย เช้าขนาดนี้ยังไม่ปล่อยให้คนนอนอีกหรือไง?!”
พูดจบ หม่าเอ๋อร์ก็เก็บเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาคลุมตัวอย่างลวก ๆ แล้วเปิดประตู
“พี่สอง เกิดเรื่องใหญ่แล้ว”
“เรื่องใหญ่อะไร หัวหน้าเขตพิเศษตายหรือไง?” หม่าเอ๋อร์ถามพลางหาว
“ไม่ได้ล้อเล่น เกิดเรื่องจริง ๆ” เสี่ยวหลิ่วพูดอย่างร้อนใจ “ยาของเราเมื่อคืนทำคนตายไปสองคนแล้ว ตอนนี้มีคนซื้อยาสี่ห้าสิบคนบุกไปที่โกดัง พี่จื่อชูเพิ่งกลับไปก็โดนขวางอยู่ข้างใน ถูกพวกนั้นรุมกระทืบยับเลย”
หม่าเอ๋อร์ได้ยินก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง “กินยาแล้วตาย? คนซื้อยารู้ได้ยังไงว่าโกดังเราอยู่ที่ไหน?”
“ผมก็ไม่รู้” เสี่ยวหลิ่วส่ายหน้า “เมื่อกี้ผมโทรหาคุณ แต่โทรไม่ติดตลอดเลย... ลุงหม่าร้อนใจมาก บอกให้คุณรีบติดต่อกลับไปหาเขา”
หม่าเอ๋อร์ได้สติ รีบหมุนตัววิ่งกลับเข้าไปในห้องทันที
บนเตียง หญิงสาวลืมตาขึ้นอย่างเกียจคร้าน “ฮันนี่ ทำไมถึงลนลานขนาดนั้น?”
หม่าเอ๋อร์พุ่งเข้าไปตบหญิงสาวให้พ้นทาง “กางเกงในฉันล่ะ รีบหากางเกงในให้ฉันเร็ว!”