ระหว่างทาง
ฉินอวี่ขับรถ ถามแมวเฒ่าด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า “เมื่อคืนคุณอยู่กับหม่าเอ๋อร์หรือเปล่า?”
“อยู่สิ!” แมวเฒ่าชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบ
“ไม่ใช่ ผมบอกคุณไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้หม่าเอ๋อร์เป็นคนดูแลสายยา ถ้าไม่มีธุระก็อย่าชวนเขาออกไปกินดื่มเที่ยวเล่นบ่อย ๆ...” ฉินอวี่พูดอย่างหงุดหงิด “ตอนนี้ดีเลย เรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้ว”
“พี่ใหญ่ ไม่ใช่ว่าผมตั้งใจจะชวนเขาออกมา เมื่อคืนลู่จากทีมจราจรอยู่ด้วย ผมคิดว่าจะได้แนะนำให้รู้จักกัน เลยโทรหาเขา” แมวเฒ่าอธิบายอย่างรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิด “ก่อนโทรผมยังถามเขาเป็นพิเศษด้วยว่ามีธุระไหม เขาเป็นคนบอกเองว่า...ว่างจนเบื่อ เลยมา”
ฉินอวี่ได้ยินแล้วถอนหายใจ “หม่าเอ๋อร์คนนี้ดีทุกอย่าง เสียแต่นิสัยชอบเที่ยวทำให้งานเสียหายจริง ๆ โธ่เอ๊ย พอได้ยินว่ามีวงเหล้าก็ทุ่มสุดตัว ผมยอมใจเลย”
……
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
ภายในบ้านพักของหม่าเฒ่า ฉินอวี่กับแมวเฒ่าก้าวเข้าไปในบ้าน เห็นหม่าเอ๋อร์ก้มหน้านั่งนิ่งอยู่บนโซฟา ไม่พูดไม่จา
“พูดสิ พูดออกมา!” หม่าเฒ่าเท้าเอว หน้าแดงก่ำ ตวาดว่า “กำลังอยู่ในช่วงส่งของ จื่อชูก็มีเรื่องติดตัว ทำไมนายไม่อยู่เฝ้าโกดัง?!”
หม่าเอ๋อร์ยกมือถูแก้ม เงยหน้าตอบว่า “แมวเฒ่าบอกว่าจะช่วยแนะนำคนให้รู้จัก ผมก็เลยคิดว่า...”
“เพียะ!”
หม่าเฒ่าโกรธจนตัวสั่น เงื้อมือตบฉาดใหญ่ใส่หน้าอีกฝ่ายจนเซล้มลงบนโซฟา
“นายมีข้ออ้างตลอด” หม่าเฒ่าถลึงตา ชี้หน้าเขาพลางตวาด “ปกติก็เอาแต่เที่ยว พอถึงเวลาทำงานก็ยังเที่ยว สักวันนายจะทำให้ฉันกับพี่น้องรอบตัวพินาศไปหมด!”