สองชั่วโมงต่อมา
ภายในร้านอาหารแห่งหนึ่งในเจียงโจว เคอเคอจิบเหล้าขาวแล้วกะพริบตากลมโตถามฉินอวี่ว่า “เป็นอะไรไป? อาหารที่ฉันเลี้ยงไม่อร่อยหรือไง ทำหน้าบูดบึ้งให้ใครดูกัน?”
ฉินอวี่หน้าแดงก่ำ จิบเหล้าไปอึกหนึ่งก่อนตอบเสียงเบาว่า “คุณลุงคนนั้น... ใกล้แล้ว”
เคอเคอชะงักไป “ลุงของหม่าเอ๋อร์เหรอ?”
“ใช่” ฉินอวี่พยักหน้า
แมวเฒ่าที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ถอนหายใจ ไม่ได้พูดแทรก เพียงก้มหน้าดื่มเหล้าเงียบ ๆ
ถึงเคอเคอจะไม่รู้จักลุงหม่า แต่ก็เคยได้ยินเรื่องของเขามาบ้าง รอยยิ้มล้อเล่นบนใบหน้าสวยจึงเลือนหายไป เธอเอ่ยเสียงเรียบว่า “บางทีมันก็อาจเป็นการหลุดพ้นอย่างหนึ่งนะ”
“ดื่มกัน” ฉินอวี่รินเหล้าแล้วชวน
สิ้นเสียง ทั้งสามก็ผลัดกันชนแก้วดื่มต่อ งานเลี้ยงส่งที่เดิมควรมีบรรยากาศรื่นเริงกลับหม่นอึมครึมขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ
วงเหล้าดำเนินไปจนดึก หลังเคอเคอจ่ายเงินแล้ว ฉินอวี่ก้มมองนาฬิกาข้อมือก่อนพูดว่า “ช่วยจัดการให้ผมหน่อย คืนนี้ผมจะไปเลย ไปเฟิงเป่ยโดยตรง”
แมวเฒ่าชะงัก “นายจะไป...?”
“ผมจะไปรับเขากลับซงเจียงแทนหม่าเอ๋อร์” ฉินอวี่ตอบสั้น ๆ
“แล้วจะบอกหม่าเอ๋อร์ไหม?” แมวเฒ่าถามอีก
“ยังไงก็ต้องบอกสักวัน ปิดบังไปก็ไม่มีความหมาย ถึงเวลาค่อยบอกแล้วกัน”
“อืม” แมวเฒ่าพยักหน้า
เคอเคอฟังทั้งสองคุยกัน ก่อนหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเดินไปด้านข้างเพื่อจัดการธุระ
ไม่กี่นาทีต่อมา ทั้งสามก็เดินออกจากร้านอาหารพร้อมกัน เคอเคอหันไปมองฉินอวี่แล้วพูดว่า “ฉันยังไม่เคยบอกนาย เรื่องความร่วมมือระหว่างเรา มีคนในบ้านคัดค้าน เพราะพวกเขาคิดว่านายกับหลงซิ่งขัดแย้งกันจนไม่มีทางถอย พวกเราอาจถูกลากลงหลุมไปด้วย แล้วถอนตัวไม่ขึ้น”