ในที่พัก
ลุงหม่าไอสองสามครั้ง ยกมือกุมอกแล้วพูดกับฉินอวี่ว่า “อยากล้างมลทินก็ไม่ยาก แค่จับอ้ายฉวยให้ได้ แล้วขุดคุ้ยหาคนที่อยู่เบื้องหลังมันออกมา ฉันจะออกหน้าอธิบายเอง”
“อ้ายฉวยเป็นคนเปลี่ยนยาเหรอ?” ฉินอวี่ถาม
“น่าจะเป็นไอ้เด็กนี่แหละ” ลุงหม่าพยักหน้าตอบ “หลังเกิดเรื่อง มันก็หายตัวไปเลย”
พอได้ยินดังนั้น แมวเฒ่าก็อดถามไม่ได้ “โกดังเป็นจุดสำคัญขนาดนั้น เราควรหาคนที่ไว้ใจได้จริง ๆ มาเฝ้าสิ!”
“ยุคนี้ นอกจากพี่น้องแท้ ๆ กับพ่อแม่แล้ว นายว่าใครจะไว้ใจได้เต็มร้อย?” ลุงหม่าถอนหายใจ “ห้าร้อยหยวน ห้าพันหยวน ยังพอพูดเรื่องความภักดีกันได้ แต่ถ้าห้าหมื่นล่ะ? สี่แสนบาทล่ะ? ยังไงก็ต้องมีสักวันที่ใจหวั่นไหว…!”
“ก็จริง” แมวเฒ่าพูดอย่างจนใจ
ลุงหม่าหันกลับมา ขมวดคิ้วมองฉินอวี่แล้วถามว่า “ทางเหล่าหลี่ว่ายังไง?”
“เขาคงแสดงท่าทีอะไรไม่ได้” ฉินอวี่เตือนลุงหม่าอย่างอ้อมค้อม
“หมายความว่า เรื่องนี้เราต้องจัดการกันเอง” ลุงหม่าถามต่ออย่างตรงไปตรงมา “เขาช่วยอะไรไม่ได้ใช่ไหม?”
“คุณต้องเข้าใจว่า ตอนที่คนข้างล่างเพ่งเล็งคุณ คนข้างบนก็เพ่งเล็งเขาเหมือนกัน” ฉินอวี่เข้าใจหัวหน้ากองหลี่อยู่ไม่น้อย “คุณอยู่บนถนนยังมีอิสระมากกว่า แต่ถ้านั่งอยู่ในตำแหน่งของเขา ถึงจะเรียกว่าถูกล้อมรอบทุกด้านจริง ๆ”
“งั้นก็เอาตามนี้ คุณช่วยจับตาดูทางกองบัญชาการตำรวจให้หน่อย” ลุงหม่ากำชับเสียงเบา “มีข่าวอะไรก็โทรหาฉัน เราต้องหาตัวอ้ายฉวยให้เจอก่อน”