หยวนหัวได้ยินดังนั้นก็ถามอย่างไม่อยากเชื่อว่า “ของพวกเขาถูกกว่าของเราได้ขนาดนั้นเลยเหรอ?”
“ใช่ ถูกกว่าเกินเท่าตัวเสียอีก” หัวล้านแค้นจนฟันแทบคัน “ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าไอ้แก่หม่านั่นคิดอะไรอยู่ ถ้าจะสู้กันก็ตั้งราคาให้ใกล้เคียงกันหน่อยสิ ทำแบบนี้ไม่เท่ากับทำลายตลาดหรอกเหรอ? แล้วฉันก็สงสัยจริง ๆ ช่องทางขนของของพวกมันอยู่ที่ไหนกันแน่ ทำไมเหมือนรับของมาโดยไม่ต้องเสียเงินเลยล่ะ?!”
หยวนหัวก้มลงดูรายงานอีกครั้ง ก่อนจะเดินวนไปมาในห้องอย่างกระวนกระวายอยู่สองสามก้าว แล้วจึงพูดว่า “แจ้งหัวหน้าที่รับผิดชอบเรื่องเอายามาวางทุกคน ให้มาประชุมที่นี่เดี๋ยวนี้”
……
บ่ายสองโมงกว่า ๆ พวกหัวหน้าที่รับผิดชอบเอายามาวางตามพื้นที่กว่าสิบคนมาถึงห้องประชุมกันครบ ในจำนวนนั้นมีหย่งตง คนที่เคยมีเรื่องกับหม่าเอ๋อร์อยู่ด้วย
หยวนหัวนั่งอยู่หัวโต๊ะ สูบบุหรี่พลางหรี่ตามองทุกคน “ยอดขายลดลงสามสิบเปอร์เซ็นต์ พวกนายช่วยบอกทางแก้ให้ฉันฟังหน่อย”
สิ้นเสียง ห้องประชุมเงียบไปชั่วครู่ จากนั้นชายหนุ่มอายุน้อยคนหนึ่งก็ประสานมือแล้วพูดขึ้นก่อน “ผมได้ข่าวมาว่าช่องทางขนของของฝั่งนั้นกำหนดยอดขายให้หม่าเอ๋อร์ไว้ชัดเจนว่า แต่ละเดือนต้องขายของให้ได้เกินสองแสนห้าหมื่น ถึงจะซื้อของได้ในราคาถูกลง เพราะอย่างนี้ลูกน้องค้ายาของตระกูลหม่าถึงได้บ้าคลั่งสะสมยอดกัน เพราะราคาซื้อของถูกลง พวกเขาถึงจะได้ค่าคอมมิชชันสูงขึ้น”