สองวันต่อมา
ภายในที่พักรับประทานอาหารซึ่งอยู่ห่างจากเจียงโจวราวแปดสิบกิโลเมตร ฉินอวี่ถามเจ้าของเสียงเบาว่า “แผลเพื่อนผมเป็นยังไงบ้าง”
“ยาของเราไม่แรงพอ เขายังมีไข้อยู่” เจ้าของตอบเสียงเบา “ถ้าเป็นไปได้ ควรให้หมอมืออาชีพมาดูสักคน”
“คุณหาได้ไหม เงินไม่ใช่ปัญหา” ฉินอวี่ถาม
“หาได้ แต่คนพวกนี้ปากไม่ค่อยมีหูรูด ผมกลัวว่าพอเรียกมาแล้วจะสร้างปัญหาให้พวกคุณ” เจ้าของเอ่ยอ้อม ๆ เพื่อเตือนเป็นนัย
ฉินอวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างจนใจว่า “งั้นช่วยหายาดี ๆ มาให้หน่อย อย่างน้อยก็ให้ลดไข้กับแก้อักเสบได้ก่อน”
“ได้ ผมจะให้คนไปเอามาจากเจียงโจว” เจ้าของพยักหน้า
ฉินอวี่ได้ยินดังนั้นก็หยิบเงินสดออกมา ยัดใส่มือเจ้าของเบา ๆ “ขอบคุณนะครับ”
“ไม่ต้องเกรงใจ” เจ้าของไม่ได้เสแสร้งปฏิเสธ รับเงินยัดใส่กระเป๋าแล้วหันหลังเดินจากไป “เดี๋ยวผมเอาข้าวมาให้พวกคุณ”
ที่พักรับประทานอาหารแบบนี้มีให้เห็นทั่วไปในพื้นที่รอจัดระเบียบที่ความสงบเรียบร้อยค่อนข้างดี ลูกค้าหลักคือคนขับรถที่เดินทางขึ้นเหนือล่องใต้เพื่อขนส่งสินค้า เพียงแต่สภาพแวดล้อมภายในค่อนข้างแย่ อาหารก็ขึ้นอยู่กับว่าในครัวของเจ้าของมีอะไร โดยพื้นฐานแล้วไม่มีเมนูให้เลือก แต่ข้อดีคือราคาถูก และเจ้าของส่วนใหญ่หัวไว มองสถานการณ์ออก อีกทั้งยังเก็บความลับเก่ง
หลังคุยกับเจ้าของเสร็จ ฉินอวี่ก็เดินกลับเข้าไปในห้องตึกแถวฝั่งซ้าย ฉีหลินนอนหน้าซีดอยู่บนเตียง รีบถามขึ้นว่า “สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง ทางเคอเคอมีข่าวไหม”
“คุณไม่ต้องเป็นห่วง เรื่องนี้ผมกำลังเจรจาอยู่” ฉินอวี่ปลอบเสียงเบา “คุณตั้งใจพักรักษาตัวเถอะ”
ช่วงนี้ฉีหลินผอมลงไปอย่างน้อยสิบกว่ากิโล แก้มที่เคยอวบอ้วน ตอนนี้กลับดูซูบลงอย่างเห็นได้ชัด “ผมกลัวว่าแมวเฒ่าจะอยู่ในมืออีกฝ่ายนานเกินไป แล้วจะเกิดเรื่อง”