ชายวัยกลางคนจ้องฉินอวี่ด้วยสายตาเย็นชาอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ออกมา
……
ราวตีสี่
รถยนต์ไฮบริดสองคันจอดอยู่หน้าไป่จินฮั่นกง เคอเคอสวมเสื้อโค้ตผ้าขนสัตว์ก้าวลงจากรถ เผยเรือนร่างเย้ายวน เดินตรงไปยังประตูทางเข้า มือถือโทรศัพท์ไว้ น้ำเสียงร้อนรน “ใช่ หลาวไป่โทรหาฉัน เขาบอกว่าสืบเรื่องของคังได้แล้ว อือ ๆ ฉันมาถึงแล้ว เดี๋ยวเจอกัน โอเค ค่อยคุยกัน”
หลังวางสาย เคอเคอกำลังจะพาคนขึ้นขั้นบันได ฉินอวี่ก็ลากเจ้าของกิจการออกมาจากประตูด้านใน แล้วโอบคอเธอไว้ตามสบาย
“สาวสวย เจอกันอีกแล้วนะ”
“อืม” เคอเคอมองฉินอวี่ แววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ฉันเป็นคนให้เขาโทรไปเอง” ฉินอวี่ชี้ไปที่เจ้าของกิจการแล้วพูดต่อ “อย่าโทษเขาเลย ฉันใช้เรื่องคังขู่เขาไว้”
“คุณต้องการอะไร” เคอเคอไม่ได้ตื่นตระหนก ใบหน้าสวยยังคงสงบนิ่งขณะถาม
“ให้คุยกันในถิ่นของคุณ ฉันก็ไม่ค่อยสบายใจ งั้นเปลี่ยนที่คุยกันหน่อย จะได้ทำความเข้าใจกันมากขึ้น?” ฉินอวี่ถามด้วยสีหน้ายิ้มกริ่ม
เคอเคอครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ “ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?”
“งั้นคังก็หายไปเลยน่ะสิ!”
“ถ้าคังหายไป เพื่อนคุณก็หายไปเหมือนกันนะ”
“ฉันยังมีไพ่ตาย” ฉินอวี่โอบคอเคอเคอ พลางก้มลงกระซิบข้างหูเธอ “ฉันจับลูกชายคนหนึ่งของตระกูลหลี่ที่เจียงโจวไว้”
เคอเคอชะงักไป
“ฉันจับเขามาโดยอ้างชื่อพวกคุณ” ฉินอวี่ยิ้ม “อยากเจอเขาไหม?”
“คุณพูดลอย ๆ ไม่มีหลักฐาน ฉันจะเชื่อได้ยังไง”
ฉินอวี่ได้ยินดังนั้นก็ยกแขนขึ้น โบกมือไปทางรถที่จอดอยู่ไกล ๆ