ผ่านไปอีกหนึ่งวัน
เงินของตระกูลหม่าผ่านมือสองทอด ก่อนจะไหลเข้าบัญชีของฝั่งเคอเคอในที่สุด ส่วนฉินอวี่กับฉีหลินก็เริ่มรอให้อีกฝ่ายส่งสินค้าเข้ามาในซงเจียง เพราะทั้งสองฝ่ายตกลงกันแล้วว่าการส่งสินค้าครั้งแรกจะให้ฝั่งเคอเคอเป็นผู้รับผิดชอบ
สิบโมงกว่าในตอนเช้า
ฉินอวี่โทรหาผู้กำกับหลี่ “ฮัลโหลครับ หัวหน้ากอง”
“จัดการเรื่องเรียบร้อยหมดแล้วหรือยัง” หัวหน้ากองหลี่ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เรียบร้อยแล้วครับ ของจากเจ้าผู้จัดหาสินค้ากำลังเดินทางมา อย่างช้าสามสี่วันก็น่าจะถึงซงเจียง” ฉินอวี่พยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ผมแจ้งจูเหวยไว้แล้ว พอของมาถึง ให้พวกเขารับช่วงไว้ชั่วคราวแล้วส่งต่อให้ตระกูลหม่า”
“ของตั้งมากมาย ให้จูเหวยเป็นคนรับช่วงจะเสี่ยงเกินไปหรือเปล่า” หัวหน้ากองหลี่ถามอย่างกังวล
“เขาไม่มีปัญหาหรอกครับ เขาเป็นสมาชิกกลุ่มสาม เป็นคนของผม” ฉินอวี่ตอบอย่างหนักแน่น “คราวก่อนฝ่ายนั้นคิดจะเล่นงานผม ก็เขานี่แหละครับที่ช่วยผมไว้”
“ในเมื่อนายมั่นใจแล้ว ฉันก็ไม่พูดให้มากความ” หัวหน้ากองหลี่พยักหน้ารับ “รีบจัดการเรื่องให้เสร็จ แล้วรีบกลับมา”
“ครับ งั้นคุณไปทำธุระต่อเถอะครับ หัวหน้ากอง”
“ต่อไปเรียกฉันว่าพี่หลี่ก็พอ”
“...!” ฉินอวี่ได้ยินแล้วถึงกับอึ้งไป
หัวหน้ากองหลี่วางสายไปแล้ว
ฉินอวี่ถือโทรศัพท์ครุ่นคิดอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้าแล้วหัวเราะ “เฮ้อ ต่อไปมีหลานชายงี่เง่าอย่างแมวเฒ่าเพิ่มมาอีกคน ทางของฉันคงยิ่งเดินยากแล้ว น่าปวดหัวจริงๆ”
“อะไรนะ” ฉีหลินเงยหน้าถาม
“ไม่มีอะไร เหล่าหลี่บอกให้ฉันเรียกเขาว่าพี่ใหญ่...”
“งั้นช่วยถามเขาให้ฉันหน่อยสิ ว่ายังขาดน้องชายไหม”