ทุกคนหันไปมองตามเสียง แล้วก็เห็นอ้ายฉวยกำลังเดินออกมาจากตรอกทันที
“แย่แล้ว เขาตกใจแล้ว” เสี่ยวหลิ่วที่นั่งอยู่ในรถรีบบอกหม่าเอ๋อร์ “เจ้านั่นคิดจะไปแล้ว”
ในตรอก อ้ายฉวยสวมเสื้อบุนวมหนาหนัก สะพายกระเป๋าเฉียงพาดไหล่ สองมือล้วงกระเป๋า สายตากวาดมองรถที่จอดนิ่งอยู่รอบด้านไม่หยุด ฝีเท้าเร่งรีบมาก
“จะเอายังไง” หลิวจื่อชูหันไปถามหม่าเอ๋อร์ “ขวางไว้ไหม?”
หม่าเอ๋อร์ค่อย ๆ ชักปืนพกออกมา แววตาลังเล ใจก็ครุ่นคิดถึงคำพูดของฉินอวี่
“คนเห็นกันหมดแล้ว ก็จัดการเลยสิ จะมัวชักช้าอะไรอีก?!” เสี่ยวหลิ่วเบิกตาโตพูด “ช่างเถอะ ผมลงไปกดมันไว้เอง”
“นายอย่าเพิ่งขยับ” หลิวจื่อชูรีบยื่นมือไปดึงเสี่ยวหลิ่วไว้ “ใจเย็นก่อน เราขับรถตามเขาไปก่อนก็ได้”
ระหว่างที่ทั้งกลุ่มกำลังปรึกษากัน อ้ายฉวยก็ล้วงกระเป๋าทั้งสองมือ เดินออกจากปากตรอกไปทางซ้ายของถนนอย่างรวดเร็ว
บนถนนอันเงียบเหงาหนาวเหน็บ อ้ายฉวยเดินไปได้ราวหนึ่งร้อยเมตรก็หยุดกึก ยืนอยู่ริมทางแล้วกวาดสายตามองรอบด้าน คล้ายกำลังมองหาแท็กซี่
หม่าเอ๋อร์กำปืนแน่น ก่อนจะตะโกนขึ้นกะทันหัน “สตาร์ตรถ เขาจะโบกรถ!”
“คิดอะไรอยู่?” เสี่ยวหลิ่วยื่นมือไปสตาร์ตรถ พลางถามด้วยสีหน้าขมวดคิ้ว
“ตามไปก่อน” หม่าเอ๋อร์สั่งเสียงขรึม “จื่อชู โทรหาฉินอวี่กับผู้เฒ่า บอกพวกเขาว่าต้องเปลี่ยนสถานที่”
“ได้” หลิวจื่อชูพยักหน้า พลางหยิบโทรศัพท์ออกมา
ตรงที่นั่งคนขับ เสี่ยวหลิ่วก้มหน้าสตาร์ตรถติด พอกำลังจะเข้าเกียร์ถอยหลัง อ้ายฉวยที่อยู่ริมถนนกลับก้าวฉับ ๆ มุ่งตรงไปยังตรอกฝั่งตรงข้ามถนน