ภายในสนามก่อสร้าง
ลุงหม่าผู้ลงมือรวดเร็วและเด็ดขาด ใช้วิธีที่เรียบง่ายตรงไปตรงมาที่สุดข่มขวัญลูกน้องฝ่ายตรงข้ามจนอยู่หมัด ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายสิงที่ไม่ได้เป็นที่รักใคร่เท่าไรนักก็ถูกยิงตายไปสามนัดแล้ว พวกหนุ่มๆ ฝ่ายนั้นจึงแทบไม่มีใครคิดขัดขืน พอแมวเฒ่า กวนฉี และคนอื่นๆ บุกเข้ามา ทุกคนก็วางปืนลง
ฉินอวี่กวาดตามองสถานการณ์ในสนามก่อสร้าง ก่อนรีบหันไปมองด้านนอก เมื่อเห็นรถยนต์แล่นพุ่งเข้ามาจากที่ไกลๆ อย่างรวดเร็ว ก็หันกลับมาสั่งทันทีว่า “เร็ว ไปก่อน ไปให้พ้นแล้วค่อยว่ากัน”
ท่ามกลางฝูงชน หม่าเอ๋อร์มองลุงแท้ๆ ของตัวเองที่ยืนหลังค่อมตาค้าง ไม่พูดอะไรสักคำ
ลุงหม่ามองศพเสี่ยวหลิ่วที่ตายอย่างน่าอนาถ มุมปากกระตุกเล็กน้อย ก่อนก้มลงพยุงหลิวจื่อชูขึ้นมา แล้วเงียบงันเช่นกัน
“พยุงคนขึ้นมาเร็ว” แมวเฒ่าโบกมือเรียกทุกคน
ทุกคนรีบพยุงหม่าเอ๋อร์ขึ้นมา แล้วยกศพเสี่ยวหลิ่ว หันหลังเตรียมวิ่งไปทางด้านหลังสนามก่อสร้าง แต่ฉินอวี่ตะโกนขึ้นทันทีว่า “เอาศพสิงจื่อเหาไปด้วย ลูกน้องที่เหลือของมันก็พาไปให้หมด”
แมวเฒ่าชะงัก หันกลับมาถามว่า “คนตายหมดแล้ว จะพาพวกมันไปทำไม”
“อย่ามัวชักช้า ฉันให้ทำอะไรก็ทำ”
“รถนั่งไม่พอ”
“พวกนายขึ้นรถไป กวนฉี นายพาอีกสองคนไปด้วย ส่วนพวกเราจะวิ่งไปทางซ้าย” ฉินอวี่สั่งอย่างรวดเร็ว “วิ่งไปสิบเมตรก็ยิงหนึ่งนัด ล่อคนที่เหลือฝั่งนั้นให้ตามมา เร็วเข้า”
ลุงหม่านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหันมาตอบว่า “ฟังเสี่ยวอวี่”
ทุกคนทำตามที่บอก
ไม่กี่วินาทีต่อมา เสียงปืนดังขึ้นประปรายทั่วสนามก่อสร้าง พวกลูกน้องที่ขาดการติดต่อกับสิงจื่อเหาต่างขับรถไล่ตามมาทันที