ค่ำวันรุ่งขึ้น
หลังจากพบต้าหมินกับหม่าเอ๋อร์ในเรือนจำแล้ว ฉินอวี่ก็กลับบ้านตามลำพัง เตรียมเก็บเสื้อผ้าข้าวของไปพักอยู่ที่ห้องพักกับแมวเฒ่าสักระยะ
เพิ่งเก็บของในบ้านเสร็จ ฉินอวี่ก็ยืนอยู่ริมหน้าต่างและเห็นหลินเนี่ยนเหลยเดินกลับมา เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนผลักประตูออกไปตะโกนว่า “อ้าว นางโง่หลิน กลับมาแล้วเหรอ?”
“ไสหัวไป” หลินเนี่ยนเหลยหันมาด่าเสียงใส “ไอ้เกย์บ้า”
“ฮ่า ๆ วันนี้เลิกงานเร็วดีนี่?”
“งานเสร็จแล้วก็กลับมาสิ” หลินเนี่ยนเหลยเห็นฉินอวี่ทักจึงไม่ได้กลับเข้าห้อง แต่เดินเข้ามาถามว่า “คนรักนายล่ะ แยกกันอยู่แล้วเหรอ?”
“เขากลับบ้านแม่ไปแล้ว” ฉินอวี่ขี้เกียจอธิบาย จึงพูดส่ง ๆ ไปคำหนึ่ง
“กลับบ้านแม่? จากที่ฉันสังเกต คนที่ควรเป็นฝ่ายรับไม่ใช่นายเหรอ?”
“เธอจะเอาให้จบไหม?” ฉินอวี่เหลือบตามองแล้วสวนกลับ “เป็นสาวเป็นนาง ทำไมถึงชอบสังเกตเรื่องไร้สาระพวกนี้นัก”
“ฮ่า ๆ นายพูดถูกแล้ว เรื่องของพวกนายมันก็ไร้สาระจริง ๆ นั่นแหละ”
“ลามก!” ฉินอวี่ถูกหลินเนี่ยนเหลยแซวจนหน้าแดง
“ฮ่า ๆ ไม่แกล้งนายแล้ว” หลินเนี่ยนเหลยยืดเส้นยืดสาย ก่อนถามด้วยรอยยิ้มสดใส “นี่พี่ชาย ฉันช่วยนายไว้ นายควรเลี้ยงข้าวฉันสักมื้อไหม?”
คืนนั้นที่คนตระกูลหม่าไปเจอโกดังที่หยวนหัวซ่อนของไว้บนถนนซื่อจี้ แท้จริงแล้วเป็นผลงานของหลินเนี่ยนเหลย ก่อนหน้านี้เธอเคยมีเรื่องกับเสือ และฉินอวี่ก็เป็นคนเข้าไปช่วยคลี่คลาย ส่วนที่ฉินอวี่ให้ข้อมูลที่เชื่อถือได้แก่ฝั่งตระกูลหม่า ก็เพราะภาพถ่ายที่หลินเนี่ยนเหลยถ่ายไว้ตั้งแต่แรก ดังนั้นเธอจึงนับว่าช่วยฉินอวี่ไว้มากจริง ๆ
“อยากกินอะไรล่ะ?” ฉินอวี่ถาม
“ฉันอยากกินอาหารญี่ปุ่น” หลินเนี่ยนเหลยตอบอย่างไม่เกรงใจ
ฉินอวี่ได้ยินแล้วชะงัก “จะกินอาหารญี่ปุ่นไปทำไม…ทั่วทั้งซงเจียงแทบหาร้านอาหารญี่ปุ่นไม่ได้สักกี่ร้าน แซลมอนจานเดียวก็ราคาเท่ากับเงินเดือนฉันหลายเดือนแล้ว จะกินบ้าอะไร”
“แกด่าฉันอีกคำสิ คิดว่าสนิทกับพี่แล้วใช่ไหม?”
“ฉันพาไปกินอย่างอื่นดีกว่าไหม?”
“อะไรล่ะ?”
“ไปถึงแล้วก็รู้เอง” ฉินอวี่วางแก้วน้ำลง แล้วหยิบสัมภาระของตัวเองขึ้นมา