ระหว่างทางไปลานบ้านเลขที่ 88 ขณะที่ฉินอวี่กำลัง “สานสัมพันธ์” กับหลินเนี่ยนเหลย โทรศัพท์ในกระเป๋าก็พลันดังขึ้น
“ฮัลโหล จูเหวยเหรอ”
“ถนนตูจาเกิดเรื่องแล้ว คนกว่าร้อยคนกำลังตีกันด้วยอาวุธ เหล่าหลี่สั่งด้วยตัวเอง ให้ตำรวจทุกคนที่ออกเวรกลับมาจัดการจับกุมทันที แล้วสลายฝูงชนที่ก่อเหตุให้เร็วที่สุด” จูเหวยพูดอย่างเร่งร้อน
ฉินอวี่ชะงักไป “ผมว่าแล้วว่าตระกูลหยวนไม่มีทางอยู่นิ่งได้ เอาละ รอผมก่อน ผมจะกลับไปที่ทีมเดี๋ยวนี้”
“ได้”
ทั้งคู่คุยกันไม่กี่คำก็วางสาย ฉินอวี่หันไปมองหลินเนี่ยนเหลยแล้วพูดว่า “เธอเดินกลับเองนะ ทางถนนตูจาเกิดเรื่อง ผมต้องรีบไปที่นั่น”
“ได้ เธอไปทำงานเถอะ ฉันเดินกลับเองได้” หลินเนี่ยนเหลยพยักหน้ารับทันที
“รีบกลับนะ ตอนกลางคืนค่อนข้างวุ่นวาย ระวังตัวด้วย”
“ได้ เธอรีบไปเถอะ”
“ไปละ” ฉินอวี่ไม่มีเวลาพูดคุยกับหลินเนี่ยนเหลยต่อ จึงกำชับเพียงสองประโยค แล้วหันหลังวิ่งไปทางกองตำรวจ
……
ภายในพื้นที่ปฏิบัติงานของกองร้อยที่ 1 กองตำรวจ
หม่าเฒ่า รองหัวหน้าทีมรักษาการ เรียกสมาชิกทุกกลุ่มของทีมหนึ่งมาประชุม ยกเว้นสมาชิกกลุ่มสามที่ไม่ได้รับแจ้งแม้แต่คนเดียว
ข้างโต๊ะทำงาน หม่าเฒ่าถือถ้วยชา เอ่ยกับทุกคนด้วยน้ำเสียงเอื่อยเฉื่อย “ทางถนนตูจาเรื่องใหญ่เกินไป พวกค้ายาพวกนี้พอคลั่งขึ้นมา ก็ไม่สนหรอกว่าแกจะกินเงินเดือนราชการหรือเปล่า เพราะงั้นพอไปถึงที่เกิดเหตุก็ให้ดูสถานการณ์แล้วค่อยทำ อย่าโง่พุ่งเข้าไปอยู่แนวหน้า”
“เข้าใจแล้ว”