บนถนนตูจา
แมวเฒ่าลุกขึ้นยืน ยื่นมือออกไปอย่างไม่เกรงใจ “พี่หม่า ขอบุหรี่สักมวนสิ”
“แกเรียกใครว่าพี่? ฉันอายุเยอะกว่าพ่อแกเสียอีก!” เหล่าหม่าอดพูดอย่างเอือมระอาไม่ได้
“พวกเราต่างก็เป็นคนในยุทธจักร เรียกพี่ใหญ่สักคำถึงจะถูกธรรมเนียม” แมวเฒ่ายิ้มยิงฟัน “อย่าขี้เหนียวสิ ขอฉันสักมวน”
เหล่าหม่ากลอกตา ก่อนก้มลงควักบุหรี่ย่านออกจากกระเป๋ากางเกง “ฉันถามแกอยู่นะ เมื่อไหร่ถึงจะช่วยจัดการให้ต้าหมินกับเสี่ยวเอ้อร์ออกมาได้?”
แมวเฒ่ายื่นมือฉวยกล่องบุหรี่ที่ไม่มีซองห่อไปทันที แล้วพูดกลั้วหัวเราะ “ตอนนี้เราก็ยืนอยู่ฝั่งเดียวกันแล้ว เรื่องนี้ฉันจะไม่ช่วยจัดการให้แกได้ยังไง?”
“คืนบุหรี่มาให้ฉัน”
“อย่าขี้เหนียวเลย พวกแกติดต่อคนเยอะตอนหาสินค้าเข้าและส่งของ บุหรี่น่ะหาง่ายอยู่แล้ว… พวกเราทั้งปีแทบจะสูบบุหรี่ย่านไม่ได้สักกี่มวน” แมวเฒ่าหน้าด้านเก็บบุหรี่ทั้งกล่องลงกระเป๋า “ขอบคุณนะ พี่ใหญ่”
“ไสหัวไปให้พ้น” เหล่าหม่าไม่อยากสนใจเขา จึงหันไปถามฉินอวี่ที่ดูน่าเชื่อถือกว่า “คนจะออกมาได้เมื่อไหร่?”
ฉินอวี่กะพริบตาปริบ ๆ “ให้ทั้งสองคนออกมาพร้อมกันคงเป็นไปไม่ได้”
เหล่าหม่าขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน “ไอ้หนุ่ม แบบนี้แกก็ผิดคำพูดแล้วสิ ตอนที่แกมาหาฉัน เราตกลงกันชัดเจนว่าฉันจะช่วย ส่วนต้าหมินกับเสี่ยวเอ้อร์ แกจะช่วยจัดการให้พวกเขาออกมาได้ แล้วตอนนี้ทำไมถึงพูดแบบนี้?”
“ลุงหม่า เราต่างก็เป็นคนตรงไปตรงมา ผมจะพูดให้ชัดเลยแล้วกัน” ฉินอวี่มองเหล่าหม่าด้วยท่าทางซื่อ ๆ พูดจนน้ำลายกระเด็น “ที่ลุงคุ้มครองฉีหลิน ก็เพราะหวังว่าจะหาเส้นทางหาสินค้าของพี่ชายเขากลับมาได้ในอนาคต ผมพูดไม่ผิดใช่ไหม? ถ้าฉีหลินไม่ได้เกี่ยวข้องกับอาหลง ต่อให้ผมคุกเข่าขอร้อง ลุงก็คงไม่กล้าปะทะกับหยวนเค่อบนถนนตูจาหรอก จริงไหม?”
เหล่าหม่าเงียบไปเมื่อได้ยิน