หมอทำความสะอาดบาดแผลของฉีหลินในห้องอีกครั้ง แล้วสั่งยาสำหรับฉีดเข้าหลอดเลือดดำไว้ให้สามวัน ก่อนจะหันมาพูดว่า “หนุ่มน้อย ร่างกายแข็งแรงดี แค่ระวังอย่าให้หนาว อย่ากลับไปเป็นหวัดอีกก็ไม่มีปัญหาแล้ว”
เคอเคอได้ยินแล้วพยักหน้า “ขอบคุณค่ะ คุณหมอซงจิ่ง”
“ไม่เป็นไร” หมอยิ้ม หิ้วกระเป๋าเดินออกไป
เคอเคอก้มมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะยิ้มพลางพูดกับฉินอวี่ว่า “คืนนี้ฉันจะพักอยู่ที่นี่ อีกชั่วโมงครึ่งพวกนายมาที่ห้องฉันนะ ฉันเลี้ยงของดี ๆ สักหน่อย”
“ได้” ฉินอวี่พยักหน้า
“ไปกันเถอะ” เคอเคอเรียกลูกน้องของตัวเอง แล้วก้าวออกจากห้องไป
ฉินอวี่ปิดประตูตามหลัง แล้วเตะก้นแมวเฒ่าไปหนึ่งที “เป็นไงบ้าง อยู่ที่นั่นลำบากไหม”
“สมองอย่างฉัน จะปล่อยให้ผู้หญิงคนเดียวจัดการได้ยังไง” แมวเฒ่าเบ้ปากตอบทันที “พวกนั้นจับฉันไป แต่ตอนนั้นไม่ได้ลงมือ ฉันก็เข้าใจทันทีว่าพวกนายสองคนต้องได้ไพ่ต่อรองมาอยู่ในมือแล้ว ไม่อย่างนั้นพวกนั้นจะดีกับฉันขนาดนั้นทำไม ฉันก็เลยใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นเหมือนคุณชาย อยากกินก็กิน อยากดื่มก็ดื่ม จนคนขับรถข้างตัวแม่สาวนั่นแทบจะหัวหมุน ฮ่า ๆ”
ฉินอวี่ได้ยินแล้วด่าส่ายหน้า “ไอ้บ้าเอ๊ย แกนี่ไปอยู่ที่ไหนก็ไม่เคยรู้จักกังวล”
“ไม่ทำตัวสบาย ๆ แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ?! ถ้าฉันแสดงท่าทางอ่อนแอขึ้นมา เผลอ ๆ เคอเคอจะเชื่อจริง ๆ ว่าคังถูกพวกเราจัดการไปแล้ว” แมวเฒ่าดูเหมือนคนโง่ ๆ แต่พอเจอเรื่องเข้าจริงกลับมีความสุขุมอยู่ไม่น้อย เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับประสบการณ์ชีวิตของเขา พื้นฐานครอบครัวที่ดีค่อย ๆ หล่อหลอมเขา ทำให้เขาไม่ค่อยหวั่นเกรงเวลาเจอสถานการณ์ใหญ่ ๆ